ระลึกถึงพระคุณครู

      

ที่สิบหกเวียนมาพาชื่นจิต            เชิดบูชิตคุณครูผู้ยิ่งใหญ่

ครูที่หนึ่งนั้นอยู่ในดวงใจ                           คุณล้ำลบภพไตรไป่ลืมเลือน

             ครูที่สองของศิษย์ทั่วทิศา              ทรงปัญญาหาใดเสมอเหมือน

ผู้ประสาทวิชาย้ำพร่ำเตือน                        ไม่บิดเบือนการุณย์เกื้อหนุนนำ

            ครูที่สามนั้นหรือลูกศิษย์                สร้างจริตท้าทายทุกเช้าค่ำ

เป็นคันฉ่องส่องครูอยู่ประจำ                     ไม่ให้ล้ำหลงลืมพัฒนา

            ครูที่สี่นี้เลิศประเสริฐสรรค์             ช่วยปลุกปั้นครูไทยให้ก้าวหน้า                               

ครูยืนยงครูของครูอยุธยา                            ผู้แตกฉานพัฒนางานวิจัย

            ศิษย์ต่าง ต่าง ที่มีดีกรีน้อย               เฝ้าเพียรค่อยศึกษาตามวิสัย

ใฝ่เรียนรู้แม้นเป็นครูที่สูงวัย                        แต่หัวใจยังรักเรียนเปลี่ยนแปลงตาม

             ครูที่ห้านั้นคือครูผู้ยิ่งใหญ่               องค์ภูวไนยภูมิแผ่นดินถิ่นสยาม

พระเกียรติก้องเกรียงไกรทั่วเขตคาม           ทรงพระนามคือครูของแผ่นดิน

             ทรงสอนสั่งพรูพรั่งสรรพศาสตร์    ชาญฉลาดพระปรีชามิรู้สิ้น

รักประชาห่วงใยเป็นอาจิณ                           ให้ยลยินกินอยู่อย่างพอเพียง

                พระคุณครูที่ลำนำล้ำเลิศนี้              มิอาจหาวจีเอ่ยสุดเสียง

ตะโกนก้องร้องไปไม่พอเพียง                      มาเทียบเคียงพรรณาบูชาครู

                                                                                ระลึกในพระคุณครู

                                                                                        นพภา       เฉลิมรูป