ช่วงที่มีการสอบบรรจุข้าราชการครูบ่อย ๆ ผมได้มีโอกาสสอนซ่อมเสริมให้เพื่อนที่จะไปสอบ เมื่อถึงคลาที่ให้วิเคราะห์ข้อสอบที่ว่าด้วยการอ่านคำสมาส ปรากฏว่าไม่สามารถอ่านได้ถูกต้อง ที่แรกผมก็รู้สึกฉุนในใจว่าแค่นี้ก็อ่านผิด ไม่เปิดดูพจนานุกรมหรืออย่างไร แต่เมื่อผมไปเปิดอ่านพจนานุกรมก็ถึงบางอ้อ เพราะราชบัณฑิตท่านบอกว่าอ่านำได้ตามสมัยนิยม
ทั้งที่ความจริงแล้วสมัยจะนิยมหรือไม่นิยมก็ต้องยึดหลักภาษาไว้เป็นสำคัญไม่ใช่เปลี่ยนไปตามผู้นำ(หมายเหตุ*** บางครั้งผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองเวลาให้สัมภาษณ์หรือให้โอวาทแล้วเกิดพูดคำผิดหลักภาษา พจนานุกรมก็ต้องเปลี่ยนคำที่อ่านผิดนั้นให้อ่านถูก) หลายคำที่อ่านผิดหลักภาษาอย่างยิ่ง เช่น
ประวัติศาสตร์ /ประวัติ+ศาสตร์/ อ่านว่า ประ-หวัด-ติ-สาด
อุบัติเหตุ /อุบัติ+เหตุ/ อ่านว่า อุ-บัด-ติ-เหด
ปรัชญา (ภาษาสันสกฤษ) อ่านว่า ปรัด-ยา จะออกเสียง /ชะ/ ไม่ได้เพราะคำต่อมานั้น
/ญ/ เป็นอักษรที่อยู่ในวรรค จะ จะไม่ทำให้อักษรตัวหน้าออกเสียง
กึ่งมาตราได้
แต่ เวชยันต์ อ่านว่า เวด-ชะ-ยัน พยัญชนะตัว /ช/ จะทำหน้าที่เป็นทั้งตัวสะกดและออกเสียงอะกึ่ง
เสียง เพราะคำหลัง /ย/ เป็นพยัญชนะที่อยู่เศษวรรค ซึ่งเป็น
อรรธสระ
หรือ อย่างคำว่า สัปดาห์ อ่านว่า สับ-ดา ครูเคยสอนว่าใครอ่าน สัปดาห์ เป็น สับ-ปะ-ดา คนนั้นมันสัปดล แต่ทุกวันนี้อ่านได้งงจริง ๆ
ผมเคยเขียนบล็อกนำเสนอภาษามีชีวิตไว้ใน http://gotoknow.org/blog/mikau3/233322 ว่าเมื่อเข้าใจว่าภาษามีชีวิตเราก็ต้องปลงใจสถานเดียว แต่การอ่านคำเหล่านี้มีหลักการอ่านตามหลักทางไวยากรณ์อย่างชัดเจน แม้เวลาจะผ่านไปกี่ร้อยปีก็ต้องอ่านตามหลักจึงจะถูกต้อง แต่ปัจจุบันแค่หลักไวยากรณ์ภาษาไทยเราก็ไม่สามารถทำให้มั่นคงหนักแน่นได้ แล้วจะไปเอาอะไรกับภาษาไทยที่วิปลาส
สวัสดีค่ะ
เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ ถ้าหลังไม่พิงหลักไว้ให้มั่น ต่อไปภาษาไทยคงเลื่อนลอยไร้สิ่งยึด
แก้คำผิดให้คุณครูมั่ง
สัปดน ครับ ไม่ใช่ ดล ล.ลิง
:)
ปล. เห็นด้วยว่า เดี๋ยวนี้การอ่านออกเสียงผิดเพี้ยนไปจากสมัยก่อน บางคำ พจนานุกรมกำหนดให้อ่านได้ 2 แบบ ซะงั้น (อ้างว่าเพราะสมัยนิยม) ก็ว่ากันไป อิอิ
ขอบคุณเด้อ
มีเนื้อหาน้อยเกินไป