คนไทยเสพบทกวีไม่เป็น

ในยุคที่ผมสอนนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยนั้น  ผมเคยหยิบยกบทกวีของผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นรัตนกวีแห่งสยามมาให้เขาทั้งหลายวิจารณ์โดยบอกว่าเป็นบทกวีของ นิสิต  ชั้นปีที่ 2 ประพันธ์  แล้วเอาผลงานนิสิตชั้นปีที่ 2 มาให้เขาทั้งหลายอ่าน  แล้วบอกว่าเป็นผลงานของรัตนกวีแห่งสยามผลปรากฏว่า

1. ผลงานของนิสิตชั้นปีที่ 2 (ซึ่งความจริงเป็นผลงานของรัตนกวีแห่งสยาม) ถูกวิจารณ์เละแทบไม่มีชิ้นดี

2. ผลงานของรัตนกวีแห่งสยาม (ซึ่งความจริงเป็นผลงานของนิสิตชั้นปีที่ 2) ได้รับการยอย่องต่าง ๆ นานา  ด้วยถ้อยคำมธุรสวาจาอันไพเราะวิเคราะห์ด้วยความงามด้านวรรณศิลป์อย่างลึกซึ่ง

 

       สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า  คนไทยเสพบทกวีไม่เป็น  อย่าว่าแต่นิสิตนักศึกษาเลยครับที่ยึดติดกับชื่อเสียงของกวี   แม้ผู้ได้ชื่อว่ากวี(ปัจจุบัน)เองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน  มักมองคุณค่าของบทกวีคนไร้นามว่าเป็นดังสวะที่มากระทบโสตของตนเอง  แต่หากงานเขียนนั้นเป็นของกวีมีชื่อเสียงแม้จะได้ถ้อยคำเน่าทุเรศระยำเพียงได้ก็ยกย่องกันว่างดงามยิ่งนัก  

       ด้วยเหตุดังนี้ผมจึงว่าคนปัจจุบันน้อยคนที่เสพบทกวีเป็น  หลายคนเสพบทกวีไม่เป็น