วันนี้วันเด็ก สมาชิกครอบครัว alamhouse จึงอยู่บ้านครบทุกคนครับ ในช่วงวันปกติแล้วพี่ชายคนโตมีเรียนในวันนี้ ช่วงเช้าเริ่มด้วยกิจกรรมปกติคือ ทานอาหารเช้าและชมรายการทีวีร่วมกัน ช่วงแรกก็รายการโปรดของเด็กๆ ช่วงที่สองก็รายการโปรดของอุมมีย์ (แม่)ของเด็กๆ วันเด็กปีนี้จึงเป็นโอกาสดีที่สมาชิกในครอบครัวได้พูดคุยกัน อัลหัมดุลิลละฮฺ... 

(นึกถึงชะตากรรมของครอบครัวอีกหลายครอบครัวในฉนวนกาซ่า ปาเลสไตน์ แล้วอดเศร้าใจไม่ได้ โอ้ อัลลอฮฺผู้ทรงเดชานุภาพขอทรงปกป้องคุ้มครองและช่วยเหลือพี่น้องชาวฟิลัสตินด้วยเถิด อามีน...)

หลังซุฮฺรีผมพาลูกๆไป tkpark ระหว่างทางพบขบวนนักศึกษาชายและหญิงถือป้ายประท้วงการโจมตีอิสราเอล เดินอย่างสงบมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ...

ที่tkpark ผมไปที่ชั้นหนังสือหาหนังสืออ่านตามปกติก็ไปพบหนังสือเล่มหนึ่งเขียนโดย "สุจินต์ จันทร์นวล" ชื่อ "บริหารแบบย้อนศร" เลยหยิบขึ้นมาอ่าน โดยส่วนตัวแล้วผมชอบอ่านงานเขียนของคุณสุจินต์เป็นพิเศษ โดยเฉพาะหนังสือ "เขาว่าผมคือมืออาชีพ" ผมได้หาซื้อมาอ่านทั้ง ๓ เล่มตั้งแต่ช่วงที่ทำงานในโรงเรียน เป็นหนังสือที่อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆครับ  และอีกอย่างเป็นหนังสือบันทึกประสบการณ์การทำงานบริหารที่มีคนเขียนแนวนี้ไม่มากนัก

จะว่าไปแล้วหนังสือทฤษฎีทั่วไปจะขาดบางอย่างที่สำคัญไป นั่นคือ ผลจากการนำไปใช้ หรือการ apply และหรือปัญหาของการนำทฤษฎีไปปฏิบัติ ปฏิกิริยาที่เกิดจากการนำทฤษฎีไปใช้ และอื่นๆ การอ่านทฤษฎีสลับกับอ่านประสบการณ์ที่บันทึกจากสนามการทำงานจะทำให้เราเรียนรู้ได้มากขึ้นและสามารถเข้าใจทฤษฎีนั้นๆได้หลากมิติมากขึ้นลดการลองผิดลองถูกได้ในระดับหนึ่งครับ