ความรู้สึกนี้ มันมาเยือนเป็นระยะๆ เป็นช่วงหนึ่งของคนเป็นโรคเรื้อรัง

ห่างหายไปพอสมควร กับความรู้สึกอย่างนี้

ความรู้สึกท้อแท้ อ่อนแอ อาการเดินไม่ออก การออกฤทธิ์ขอยายังแกว่งไปมา

มันรู้สึกทรมานมากเลยน่ะ

ไม่อยากให้ผู้อื่นเห็น เพราะถ้าเขาเห็นก็จะทุกข์ทรมานใจกับเรา

โดยเฉพาะคนที่เป็นแม่

ยามใดที่ก้าวไม่ออก เดินถอยหลัง ทรงตัวไม่อยู่ ความรู้สึกทุกข์ มันพุ่งขึ้นมาทันที

แต่...........

เราต้องอดทน เดินหน้าต่อไป ปลดปล่อยให้มันออกไป ถึงแม้มันจะยาก

เราต้องรู้ตัวทุกขณะ จับจิตให้ได้ ว่า จิตในขณะนั้นคิดอะไรอยู่

รีบดึงมันกับมาสู่ความเนปกติให้เร็วที่สุด

เพียงแค่นี้ก็ช่วยได้

 

นี่แหละคืออีกช่วงหนึ่งในชีวิตของคนที่เป็นโรคเรื้อรัง

ตอนแรกไม่คิดว่า ตัวเองจะเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา เพราะเราได้ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นได้

แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิด

มีคนบอกว่า ความรู้สึกนี้ มันจะมาเป็นระยะๆ  เป็นช่วงหนึ่งของคนเป็นโรคเรื้อรัง

อยากบอกให้รู้ว่า ไม่อยากให้เกิดความรู้สึกอย่างนี้

แต่ถ้ามันเกิดขึ้น ก็อยากให้ทุกคนเข้าใจ อยากได้กำลังใจ อยากที่จะร้องไห้

แล้วจะดีขึ้นเอง

ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจ