ชายใดไม่เที่ยวเทียวไป ทุกแคว้นแดนไพร? ไม่อาจประสบพบสุข

ทำไม? ต้องมีการท่องเที่ยว สมัยก่อน เราคงไม่ค่อยจะยอมรับ คำว่า ท่องเที่ยวหรอก สำหรับ คนไทย เพราะดูเป็นการฟุ่มเฟือย ไม่รู้จักประหยัด ไม่รู้จักคำว่า พอเพียง แต่จริงๆ แล้ว ในตำราการเรียนการสอน ก็เคย กล่าวถึง ด้วยบทประพันธ์ ที่ว่า  "ชายใดไม่เที่ยว เทียวไป ทุกแคว้นแดนไพร ไม่อาจประสบ พบสุข

ชายใด อยู่เหย้าเนาทุกข์ ไม่ด้นซนซุก ก็ชื่อว่าชั่วมัวเมา ผมจำประโยค ต่อไป ไม่ได้แล้ว ที่เขียนว่า

จงจรเที่ยว เทียววนไป แคว้นแดนไพร ไศลลำเนา  อะไร? ประมาณนี้  สมัยก่อน เราคงรู้กันแต่ การย้ายถิ่นที่อยู่เมื่อเ้กิดความกันดาร หรือ เกิด โรคระบาด จึงจะมีการอพยพ กันด้วยเกวียน 

หากเราสังเกต ให้ดี เราจะเห็นว่า มีนกจำนวนไม่น้อย ถึงฤดู มันก็จะย้ายถิ่นฐาน การท่องเที่ยว ทำให้เกิดการ

เรียนรู้ แลกเปลี่ยน ทั้งในด้านความรู้ และวัฒนธรรม ต่างๆ  ในช่วงชีวิต หนึ่งของคนเรา ไม่ว่าจะมีอาหาร และ อากาศ หรือ มีความสมบูรณ์ พร้อมเพรียง ขนาดไหน? ก็ไม่สามารถ เอาชนะ ความเจ็บไข้ และ ความตายลงไปได้ สำหรับ คนที่พยายาม จมอยู่กับ ธุรกิจ หรือ ทรัพย์สมบัติ จนไม่ได้ ขยับกาย เคลื่อนย้ายไปไหน? เพราะกำลัง เป็นห่วงรายได้ หรือ อะไรก็แล้วแต่ โปรดจงรับทราบเถิดว่า ท่านเกิดมาแล้ว ชาติหนึ่งท่านได้เห็นเศษส่วนของโลกมนุษย์ น้อยกว่าผู้อื่น อย่างไม่สามารถ โทษใครได้ นอกจากตัวท่านเอง 

การท่องเที่ยวทำให้เกิด การสร้างงาน ในท้องถิ่น เมื่อมีการท่องเที่ยว ก็จะมีการ ซื้อ ขาย เิกิดขึ้น ไม่ว่า จะเป็นลูกหาบสัมภาระ ผู้มีหน้าที่ อำนวยความสะดวก ด้านอาหาร ที่พัก หรือ แม้กระทั่้งผู้ให้บริการ รถเช่า เรือเช่า 

  ในทันที ที่ท่านเริ่มออกเดินทาง ท่านกำลัง เปิดโอกาสให้ผู้อื่น  เช่นถ้าท่านเป็นร้านข้าวมันไก่ ชื่อดัง และอร่อยมาก  การปิดร้านของท่าน เพียง สี่ถีงห้าวัน ท่านได้ ทำให้ ร้านข้าวมันไก่ ใกล้กันกับท่าน มีโอกาส ได้แสดงฝีมือ แล้ว หากท่านกลับมา เขายังไม่พัฒนา ฝีมือ หรือ การบริการ ในที่สุด ผู้ใช้บริการ ก็จะกลับมาซื้อของท่าน และนี่ คือ การ พัฒนา แบบเชิงลึก ในแนวการแข่งขัน

ท่านขาดรายได้ ไป สี่วัน มิหนำซ้ำท่านยังต้องไป จ่าย ค่าการท่องเที่ยวอะไร? อีกต่างๆ มากมายเพิ่มขึ้น

แต่สิ่งที่ท่านได้มา คือ ประสบการณ์ ซึ่งในบางครั้ง คนบางคนเกิดจนลาโลกไปแล้ว ก็ยังไม่เคยได้ ประสบการณ์ชิ้นนั้น 

ความเข้าใจ สิ่งแวดล้อมมีมากขึ้น หากท่านได้ไปเที่ยวไกล จากท้องถิ่น ของท่าน ท่่านจะได้เห็นวัฒนธรรม ที่หลากหลายเพิ่มขึ้น เพิ่มคนรู้จัก เพิ่มรสชาติ และชนิดอาหารที่ท่านไม่เคยได้ลิ้มลอง สังคมจะดูแล ซึ่งกันและกัน ตรงนี้ ผมเห็นว่า หากสถานที่ใด ที่มีคน ไปมากและไปบ่อย สังคม จะคอยดูแล และ จับตากันเอง ทำให้สิ่งที่มีคุณค่า ในสถานที่ท่องเที่ยวนั้น ไม่สามารถที่จะถูก จารกรรมไปได้ อย่างง่ายๆ เพราะมนุษย์

จะช่วยกันดูแล เราจึงเห็นว่า ขณะนี้่ เมืองไทย ของเราได้รับการขึ้นทะเบียน สถานที่เป็นมรดกโลก จากองค์กร ของสหประชาชาติ เช่น พื้นที่ในจังหวัด อยุธยา สุโขทัย สองแคว ศรีสัชนาลัย ป่าห้วยขาแข้ง หรือ ผาแต้ม