สังคมทุกวันนี้สอนเราต้องลงทุน ลงแรง เรียน ทำงานอย่างหนัก เพื่อให้มาซึ่งเงินและทรัพย์สมบัติก่อนเราถึงจะมีความสุข เราต้องวุ่นวายก่อนถึงจะซื้อมาได้ซึ่ง “ความสงบ”

สงบจากการเดินทางไปเที่ยวยังสถานที่พักผ่อนที่สงบ
สงบจากการได้ไปใช้ชีวิตบั้นปลายในธรรมชาติ

เราต้องวุ่นวายทั้งชีวิตก่อนนะ เราต้องทุกข์ทั้งชีวิตก่อนนะ เมื่อทุกข์อย่างเต็มที่แล้ว หรือเมื่อทนทุกข์จนเกษียณแล้วนั่นถึงจะได้เวลาที่เราจะ “มีความสุข...”

ลำดับแห่งความสุข (Sequence of Happiness) ในสังคมที่กำลังเกิดขึ้นและสอนกันในปัจจุบันนั้นเป็นอย่างนี้หรือไม่...?

หากแท้ที่จริงแล้วนั้น ลำดับแรกแห่งความสุขคือ “ความสงบ...”
ความสงบนั้นหาได้ทุกที่ ทุกเวลา ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องแลก ไม่ต้องหา ไม่ต้องชิงโชค
เมื่อเราปล่อยวางซึ่งความอยากอันเกิดจากกิเลสและตัณหาได้แล้ว เมื่อนั้นเราจะได้ความสุขจากความสงบ

ความสุขที่สังคมบอกเราว่าต้องเรียน ต้องทำงาน ต้องมีเงิน มีทรัพย์ สิ่งนั้นคือความสุขจากความฝัน

ฝันว่า “ฉันจะมีความสุข...”

บุคคลที่ตั้งเป้าหมายจะมีความสุขจากความฝันนั้น เขาจะไม่ได้พบความสุขที่แท้จริงเลยแม้ในชาตินี้หรือ “ชาติหน้า...”

ความฝันนั้นมิใช่ความจริง หรือเขานั้นอาจจะเก็บความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้บ้าง ความสุขนั้นก็จะมีผลไม่คุ้มเหนื่อย และไม่คุ้มค่าเลยกับผลเสียหรือโทษภัยที่จะได้กลับมาทั้งกายและใจ... เมื่อใดก็เมื่อนั้น

ถ้าเราจัดลำดับความสุขจากความฝันทั้งหลายเป็นลำดับแรก ชีวิตน้อย ๆ อันแสนสั้นของเรานี้จักมิได้พบความสุขที่แท้จริงเลย

แต่หากแม้นเราสามารถจัดลำดับความสงบนั้นเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความสุขได้แล้ว
ทุก ๆ ก้าว ทุก ๆ ลมหายใจแห่งชีวิตนี้จักพานพบซึ่ง “ความสุขแท้...”