ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... ต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งเงิน ซึ่งทรัพย์สมบัติ ซึ่งเกียรติ ชื่อเสียงเกียรติยศ เราต้องได้สิ่งเหล่านี้เสียก่อน เราจึงได้มาซึ่งความพอใจ และนั่นคือ “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... เมื่อเราไปนั่งอยู่ริมทะเล เราจะต้องนำหนังสือเล่มเล็ก ๆ (Pocket Book) ไปอ่าน ณ เก้าอี้อันแสนสบายตัวนั้น แล้วนั่นคือ “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... เมื่อเราได้ขึ้นไปบนเขา ไปอยู่บนยอดดอย เราต้องนำกีตาร์ นำหนังสือพิมพ์ นำถ้วย ถัง กาละมัง หม้อ ไปเคาะ ไปดีด ไปสี ไปตี ไปเป่า แล้วเชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นเล่าคือ “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... เราต้องเรียนให้สูง ต้องเรียนให้ดี เพื่อให้ได้มาซึ่งงานที่สามารถนำมาซึ่งเงิน แล้วเงินเหล่านั้นจะซื้อได้ซึ่ง “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... เมื่อเราเรียนดีแล้ว เรียนเก่งแล้ว จะได้ทำงาน ได้อาชีพที่ดี เมื่อได้ดังนี้แล้วสาวสวย หนุ่มหล่อ คนรวยจะมาสนใจเรา แล้วคนเหล่านั้นจะนำมาซึ่ง “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่า... เมื่อเราสวยแล้ว หล่อแล้ว คนทั้งหลายจะสนใจเรา ยอมรับเรา การยอมรับและความสนใจนั้นเล่าเราเชื่อว่าเป็น “ความสุข...”
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่าความสุขเกิดขึ้นจากสิ่งเหล่านี้
ทำไมนะเราจึงเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดความสุข
หลายคน หลายชีวิตได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้แล้ว เขานั้นก็มี “ความสุข...?”
ทำไมนะเมื่อได้ความสุขจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เรายังต้องดิ้นรนหาความสุขให้มากยิ่งขึ้นไปอีก ทำไมเรายังต้องการได้อีก ทำไมเราจึงไม่พอ ทำไมนะ ทำไมนะ...?
เป็นสิ่งที่กำลังหาคำตอบเช่นกันค่ะ ขอให้ชี้แนะแนวทางด้วยนะคะ พระอาจารย์