หลายครั้งน่ะที่เรามีคนที่ดีที่สุดอยู่เบื้องหน้า แต่เราก็กลับไปถวิลหาคนที่อยู่ไกลลับตา ไกลลับใจ...
ครั้งก่อนที่มีลูกศิษย์เข้ามาขอปรึกษาในขณะที่เรากำลังทำงานง่วนอยู่ พอคุยไปสักพักแล้วแล้วลูกศิษย์กลับถามขึ้นว่า “อาจารย์เสียเวลาทำงานหรือเปล่าคะ ที่ต้องมาคุยกับหนู...”
เราก็ตอบว่า ไม่หรอก เพราะคนที่สำคัญที่สุดของเรานั้นคนที่อยู่ด้วย ณ ปัจจุบันและนั่นก็คือเราในขณะนี้...!
เมื่อเราทำคนที่กำลังอยู่กับเรานั้นให้เป็นคนที่สำคัญที่สุด เขาจะรู้สึกดีมาก ๆ นะ
เขาจะรู้สึกว่าตัวของเขาเองมีค่า และช่วงเวลานั้นก็จักเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษ
แต่ถ้าหากเราทำคนที่อยู่เบื้องหน้า ณ ปัจจุบัน ให้กลายเป็นสอง กลายเป็นรองใครต่อใครที่เป็นอยู่ในสมอง คนที่อยู่เบื้องหน้าของเราย่อมเศร้าหมองเพราะเรา “ไม่ใส่ใจ...”
การใส่ใจมากที่สุดกับคนที่อยู่เบื้องหน้าเราจึงเป็นการกระทำที่ดีที่สุดที่มนุษย์พึงมีต่อกันและกัน
ในสังคมแห่งเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Society) โทรศัพท์ก็ดี โทรทัศน์ก็ดี สื่อต่าง ๆ ก็ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “จิต” ของเรานั้น มักจะทำให้คนที่เราเพ้อฝันสำคัญกว่าคนจริง ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เรา
ลองวางสื่อ วางความคิด วางจิต ที่คิด ที่ละเมอถึงคนไกลแสนไกล แล้วมาใส่ใจคนที่อยู่ใกล้กับเราที่สุด ชีวิตเราและชีวิตเขาผู้อยู่เคียงข้างจะวิเศษสุดด้วยสุขจริง...
แต่ถ้าหากเราทำคนที่อยู่เบื้องหน้า ณ ปัจจุบัน ให้กลายเป็นสอง กลายเป็นรองใครต่อใครที่เป็นอยู่ในสมอง คนที่อยู่เบื้องหน้าของเราย่อมเศร้าหมองเพราะเรา “ไม่ใส่ใจ...”
....
ขอบคุณค่ะ .. สุข สงบ ดั่งใจปรารถนานะคะ ...