ธรรมแท้ อยู่ใน หน้าที่สุขใจ ง่ายดี ทุกสถานไม่อาจ ทิ้งร้าง ห่างงานจวบจน วายปราณ จะรักเธอ !

     หลายปีที่ผ่านมาจนบัดนี้ ผมรู้ตัวว่ามักเป็นโรคอย่างหนึ่งบ่อยมาก  คือโรค "งานรุมเร้า" เชื่อว่าหลายท่านคงเคยเป็น  หรือกำลังเป็นกันอยู่ก็คงไม่น้อย  อาการเป็นดังคำบ่นเป็นบทกลอนดังนี้ครับ ...

    ฉันเป็น  อะไร  ไปหรือนี่
คิดดู  หลายที  หนักหนา
งานสุม  รุมล้อม  กายา
ยังหา  มาเพิ่ม  ทุกวัน
     เพื่อเงิน  ฤๅเล่า  เปล่าเลย
ไม่เคย  รู้สึก  นึกฝัน
อ่อนล้า  จนลง  ทุกวัน
แต่ความ  สุขนั้น  เต็มใจ
     ช่วยใคร  เขาได้  หลายเรื่อง
ห่างบ้าน  ต่างเมือง  หนไหน
บอกมา  ก็พร้อม  ยอมไป
ด้วยใจ มุ่งมั่น  ศรัทธา
     บ้างาน  หรือเปล่า  เรานี่ ?
ใช่จะ  มากมี  ตัณหา
อยากดัง  อยากเด่น  ก็เปล่านา
ลดละ  อัตตา  อยู่ในงาน
     ธรรมแท้  อยู่ใน  หน้าที่
สุขใจ  ง่ายดี  ทุกสถาน
ไม่อาจ  ทิ้งร้าง  ห่างงาน
จวบจน  วายปราณ  จะรักเธอ !
    (นะจ๊ะ .. การงาน ที่รัก)