12 ธันวาคม 2551 มีโอกาสไปดู เสพ ชม งานศิลป์ ที่ หอศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น ด้วยความตั้งใจครับ นั่งรถ สาย 8 จากในมหาวิทยาลัย มุ่งไปที่สีฐาน
งานศิลปะ ตั้งแสดง ตระหง่าน สีสัน สวยสด งดงาม หลายหลาย
แต่หลากหลายในความเงียบงัน
ไม่ค่อยมีใครสนใจเข้าชม เป็นเพราะอะไร
การประชาสัมพันธ์ หรือ คนที่รัก ชื่นชอบในงานศิลป์ เหลือน้อยเต็มทีครับ
บทเรียนและแง่คิดที่ผมได้เสมอๆ เพราะล่าสุดก็ไปชมงานศิลป์ที่นี่ เมื่อวันที่ 27 พ.ย. 2551 "เจียต่องเอ๊าะ เซราะแอง" นิทรรศการของศิลปินกลุ่มอีสาน(ใต้) ก็เงียบเหงา และเงียบงัน
มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีประชากรหลายหมื่นคน งานศิลป์ระดับชาติตั้งโชว์ ภายในมหาวิทยาลัยแท้ๆ กลับไม่ค่อยมีใครมาชม เสียโอกาสครับ แต่กลุ่มคนส่วนใหญ่คือ นักเรียนมัธยมศึกษา ใน ตัวเทศบาลครับ
เสียดายโอกาสดีๆ ที่งานศิลป์ระดับชาติมาตั้งวาง
ผมดีใจที่ได้อยู่ใน มข. เพราะเกือบจะทุกครั้ง ผมจะไปชม เสพ งานศิลป์เสมอๆ เพราะหาดูได้ยากและไม่ยอมเสียโอกาสครับ
ทำอย่างไร จะทำให้มีคนเยี่ยมชม อย่างครึกครื้น ครื้นเครง หรือ................................................................................อาจจะด้วย ความยิ่งใหญ่ของงานดนตรีไทยอุดมศึกษา ที่พึ่งผ่านพ้นไปเมื่อ 6-8 ธ.ค. 51 ที่ หอศิลป์ มข. ทำให้งานศิลป์ฯ ระดับชาติ เงียบงันไป
เหมือนกันทุกๆ ที่ครับ ถ้าเป็นต่างจังหวัด ที่เชียงใหม่เหมือนกัน นิทรรศการทางศิลปจะคึกคัก ในวันเปิดงาน เท่านั้น ผู้คนที่มาชมงาน
ก็หน้าเดิมๆ ซ้ำหน้า ในวงการศิลปะ ทั้งนั้น จะมีบ้างก็คือนักศึกษาศิลปะ ที่เขาสนใจก็เข้ามาเป็นระยะ แต่ก็คงไม่ทำให้ผู้ทำงานศิลปะท้อถอย
แต่อย่างไรครับ
อยู่ที่การประชาสัมพันธ์รึเปล่าครับ
สังเกตดู
หลายๆงาน มักมีปัญหาแบบที่บอกมาค่ะ
ทั้งๆ ที่งานเหล่านี้ เป็นงานที่น่าสนใจทั้งนั้น
ทำอย่างไรดี.........