พวกเราระวังผู้ชายคนนั้นนะ

                วันนี้ผมมีโอกาสเข้าไปในกรุงเทพฯ อากาศเย็นสบาย (เพราะม็อบต่างๆไม่มี) เลยเดินเล่นไปเรื่อยๆตั้งแต่พาหุรัดตัดซอยด้านในที่บรรดาแม่บ้านทั้งหลายชอบเดินซื้อของต่างๆ ในซอยนั้นผมจำชื่อไม่ได้ว่าซอยอะไร มีของตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ คิดอยากได้อะไรเป็นมีไปหมด

                วันนี้คนเยอะมาก ผมเดิน จากพาหุรัดแถว เอทีเอ็มเก่าไปทะลุสี่แยกวัดตึก ปกติเดินไม่เกินสิบนาทีก็ถึง แต่วันนี้เดินเป็นชั่วโมง ขยับเหมือนคนถูกหนามตำเท้า หรือไม่ก็เจ็บขาเพราะเหน็บชากิน ท่านลองนึกสภาพซิว่าท่าเดินจะเป็นอย่างไร วันนี้เป็นวันหยุดคนเยอะมาก

                ซื้อของเล็กๆน้อยๆเสร็จก็เดินย้อนกลับ โอ้ย...จะบ้าตายติดยิ่งกว่ารถเมล์เมื่อสิบปีที่แล้ว ได้ยินคนด้านหลังบ่น พึงพรำว่า ทำไมมันไม่เดินว่ะ หยุดกันทำไม ผมเลยแกล้งบ่นต่อไปว่า “พี่ๆข้างหลังเขาถามว่าทำไมไม่เดิน หยุดทำไม” พี่คนข้างหน้าแกก็คงจะหงุดหงิด หันหน้ามาที่ผม แล้วพูดว่า “คุณก็เดินไปดูซิว่าทำไมข้างหน้ามันไม่เดิน” ผมบ่นในใจว่า เราอยากจะให้บรรยากาศมันไม่ตึงเครียดจึงได้พูดไปแบบนั้น พลันในใจก็ปิ้งไอเดีย... จึงแกล้งพูดไปว่า “เอ้าด้านหน้าแหวกทางให้ผมหน่อย ผมจะไปดูว่า ข้างหน้าเขาหยุดกันทำไม” คนที่อยู่รอบๆผมเขาก็เกิดอามรณ์ขำ ฮ้า..กันใหญ่ มีผู้หญิงวัยกลางคน คนหนึ่งพูดขึ้นว่า “แหม้..คุณนี่ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเยอะเลยนะ กำลังจะเครียดพอดี” มันก็น่าเครียดหรอกท่าน ระยะทางนิดเดียว เดินเป็นชั่วโมง

                ตอนนี้บรรยากาศใกล้ผมชักเป็นกันเอง แหย่โน้นแหย่นี่ หยอกล้อกันไปมา  โอ้ย..ท่านคนเยอะจริงๆไม่รู้นัดกันมาจากไหน เดินไปได้ซักพัก(เดินไม่เร็วนะครับ) มีป้ายด้านหน้าว่า “ระวังคนล้วงกระเป๋า” มุกผมเริ่มออกทันที พวกเราระวังผู้ชายคนนั้นนะ คือมีผู้ชายเดินหน้าเรา ผมก็ชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้น ทุกมองเป็นตาเดียวกัน (ตอนนี้เริ่มจะสนิทกันแล้ว คิดดูซิครับ ใช้เวลานานจนแทบจะสนิทกัน) มองไปที่ผู้ชายคนที่ผมชี้ มีเสียงหลายเสียงว่าทำไมๆๆแบบตกใจ ผมเลยบอกว่า “เขาล้วงกระเป๋า” ทุกคนก็งงๆ ผมจึงชี้ให้ดูป้าย พอทุกคนเงยดูป้าย ฮากันตึง...ปรากฏว่ากว่าจะเดินพ้นซอยแทบสนิทกัน พอจะจากกันหลายๆคนบอก วันหลังมาอีกนะ โอ้ย ..หายเครียดเลย...ผมเลยตอบว่าครับผมจะพยายามสืบดูว่าวันไหนคนมากแล้วผมจะมาทันที่ เรามาเจอะกันนะ ทุกคนโบกมือลากัน ผมมาคิดดูถ้าเราทำบรรยากาศให้ดีมันก็ดี ผมว่ามันอยู่ที่พวกเรานะ เล่าเรื่องที่พบมาให้เบาๆสมองกันนะครับ