ความประทับใจไม่เคยลืมเลือน ๒

 

  ก่อนที่จะถึงวันสำคัญที่ชีวิต ที่หลวงพ่อได้กำหนดให้วันที่ ๑๖ ธันวาคม เราทั้งสองเข้าสู่ประตูวิวาห์ เราทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางไปทำบุญ ก่อนเพื่อเป็นบุญกุศลภายภาคหน้า การเดินทางครั้งนี้เป็นกิจกรรมของสมาชิกบ้านกลอน คณะของเรากว่า๕๐ ชีวิตมีวัตถุประสงค์เพื่อบริจาคเสื้อกันหนาวและอุปกรณ์การศึกษาให้นักเรียนและชาวบ้าน ที่ บ้านแม่สะเต อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่วันที่ ๙ –๑๑ ธันวาคม 

 การเดินทางของพวกเราออกจากอำเภออมก๋อย ตั้งแต่เวลา ๘โมงเช้า รถโฟวิน ๗ คัน วิ่งขึ้นเขาลงห้วย เส้นทางแสนจะทุลักทุเล จอดพักกันหลายครา เจอหน้ากันครั้งใด ก็ถามหัวหน้าคณะว่ามีบ้านคนแน่นะ เพราะเส้นทางแสนจะทุรกันดาน นานๆจะเจอหมู่บ้านที่มีมนุษย์อยู่ ลัดเลาะไปตามขุนเขากว่า ๕๐ กิโล จนถึงโรงเรียนแม่สะเต เกือบ ๕ โมงเย็น ด้วยความโล่งใจ รอดแล้วพวกเรา  

 

 

 

  

เมื่อถึงที่หมาย คณะของเราต่างก็แยกย้ายกันกางเต็นท์นอน ในสนามกีฬาของโรงเรียนได้จัดให้มีกิจกรรมสันทนาการให้กับเด็กนักเรียน เล่นเกมส์ แม้จะพูดกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะเขาเหล่านั้นพูดคนละภาษากับเรา คณะของเรารู้สึกมีความสุขที่เสื้อกันหนาว หมวก ที่นำมาบริจาคนั้น เด็กที่ได้รับแล้วสวมใส่ดูแล้วสวยงามยิ่งนัก เด็กๆยังได้อิ่มอร่อยกับขนมที่นำมาแจก

  ท่ามกลางอุณหภูมิที่หนาวจับขั้วหัวใจ เพื่อนๆหลายมากระเซ้าเย้าแหย่ คู่บ่าว-สาว จนไม่ได้หลับได้นอน ต้องลุกมานั่งผิงไฟ ที่ชาวบ้านก่อไว้คลายหนาว กินหมูป่าย่าง และข้าวหลามที่ปราศจากกะทิ แต่รสชาติแสนอร่อย 

  บรรยากาศมีความเป็นธรรมชาติ ไม่มีไฟฟ้า ไม่น้ำประปา มีแต่ความจริงใจจากชาวบ้านแม้จะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตาม กว่าจะได้นอน เวลาก็ผ่านเข้าสู่วันใหม่

  

 

 

 รุ่งเช้าคณะของเราก็แจกผ้าห่มให้กับชาวบ้านที่จูงลูกจูงหลานมารับของบริจาค และมอบข้าว ที่ห่อด้วยใบไม้มาให้ด้วยความเมตตา ได้แต่จับมือและยิ้มให้เพราะพูดกันไม่รู้เรื่อง นี้เมืองไทย ทำไมยังมีคนที่พูดต่างภาษาด้วย

 คณะของเราจากมาด้วยความอาลัย ไม่รู้ว่า เมื่อไรจะเดินทางกลับไปเยี่ยมเขาเหล่านี้อีก

  มีความสุขเหลือเกินที่ได้มีโอกาสมาทำบุญกับมนุษย์ที่ชาวเมืองอย่างพวกเรา เรียกพวกเขาว่า “ชาวเขา”