ในส่วนลึก..ของหัวใจ...

ชีวิตของคนฉันเปรียบเหมือนเรือในความรู้สึกแล้วแต่ใครจะฝ่าพายุอุปสรรคกันได้มากน้อยแค่ไหน เราจะดูแลเรือของเราให้แล่นตามทิศทางที่ต้องการได้อย่างไร เรือชีวิตของฉันเคยเจอมรสุมมามากมายบางครั้งต้องแอบร้องไห้คนเดียวด้วยความทุกข์ทรมาน รุ้สึกว่ามันยากเหลือเกินที่จะฝันฝ่าการต่อสู้ ในหลายๆเรื่องที่ทิ้งให้ฉันเผชิญและแก้ปัญหาเพียงลำพัง ในหลายครั้งฉันอยากจบชีวิต มันหนักและเหนื่อยล้าเต็มทนกับการอยุ่ในโลกใบนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ ชีวิตคือชีวิต คงเหมือนเรือที่แล่นในท้องทะเลไม่ว่าจะเจอพายุคลื่นลมต้องฝ่าฟันเพื่อความอยู่รอด แม้จะอ้างว้าง เหน็บหนาวหวาดกลัวกับภัยร้ายบางอย่างที่มองไม่เห็น คงมีแต่น้ำตาเป็นเพื่อน ร่างกายบางครั้งออ่นแอ จนแทบจะยืนไม่ไหว หัวใจบางครั้งออ่นล้าเต็มทน คงมีกำลังใจเท่านั้นที่ยังแข็งแกร่งอยู่บ้าง

  ฉันเคยคิดจะจอดเรือที่ฉันผ่านเกาะเล็กเกาะน้อยเพื่อหวังพึ่งพิงแต่ความหวาดกลัว

ความผิดหวังก็ยังติดตรึงในมโนภาพเรื่อยไป 

  แล้วก็มีเรือชีวิตของเธอผ่านเข้ามา เหมือนฉันเห็นทางสว่าง ไม่เหงาไม่ทุกข์มีคนคอยให้กำลังใจปลอบประโลมมีแต่ความรุ้สึกที่ดีต่อกันเสมอมา

  แต่ก็ไม่รู้ว่าใครจะคัดหางเสือของเรือจากกันไปก่อน เรือของเราเล่นกันคนละมหาสุมทร ด้วยภาระด้วยหน้าที่ทำให้ไม่อาจละทิ้งสิ่งบางอย่างมาได้ กาลเวลา ความห่างไกล อาจจะทำให้คุณลืมเลือนฉันสักวัน อีกไม่นานคุณคงค่อยๆห่างหายไปจากชีวิตฉัน ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกใบนี้ ฉันคงต้องประคองเรือชีวิตฉันตามลำพังดั่งเช่นที่ผ่านมาอีกครั้ง

  ท้องทะเลมีอะไรหลายอย่างในตัวคงจะเหมือนชีวิตแต่ละคนที่ต้องดำเนินทาง

ผ่านไปให้ได้ให้ถึงจุดหมายแม้จะยากลำบากและเหนื่อยเต็มทนก็ตาม