“ คุณครับ...คุณครับ...คุณเป็นปลัดอำเภอคนใหม่ ที่เดินทางมารายงานตัววันนี้หรือเปล่าครับ ?

                   คู่แท้...ศิลามณี

            ณ อำเภอชายแดนเหนือสุดของประเทศไทยด้านติดต่อกับนครเชียงรัฐ ซึ่งเป็นรัฐอิสระมีท่านแสนเมืองเป็นผู้ครองนคร  รถประจำทางคันเดียวของอำเภอกำลังคลานมาจอดที่ท่ารถหน้าตลาด ฝุ่นสีแดงของถนนลูกรังที่ติดมากับรถกำลังฟุ้งกระจายไปทั้งตลาด

            ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดก้าวลงจากรถประจำทางด้วยท่าทางอิดโรย คงเป็นเพราะโดนรถประจำทางโขยกมาทั้งวันหรือเกือบตลอดทางกว่าเจ็ดสิบกิโลเมตรนั่นแหละ เขาถอดหมวกและแว่นตากันแดดสีดำออกเก็บในกล่องแว่น ทำให้มองเห็นใบหน้าอันคมสันแต่รกครึ้มเล็กน้อยด้วยหนวดและเคราบาง ๆ เขาหันมองไปรอบ ๆ ตัว แล้วยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น

            กระเป๋าเดินทางขนาดย่อมหนึ่งใบ และกระเป๋าเอกสารอีกหนึ่งใบคือสิ่งที่เขานำติดตัวมาจากกรุงเทพฯ เขาเข้ารายงานตัวเป็นปลัดอำเภอ และเลือกมารับราชการที่นี่ ซึ่งเป็นอำเภอที่อยู่ห่างไกล เพราะความเงียบของชนบทเป็นสิ่งที่เขาไฝ่ฝันหา

            เมื่อสามเดือนที่แล้ว เขาสำเร็จการศึกษาจากประเทศแถบแสกนดิเนเวีย ด้วยทุนของหน่วยงานนี้ เขาสอบชิงทุนได้ไปศึกษาต่อ จนจบปริญญาโทด้านการปกครอง จึงเดินทางกลับประเทศไทย

            เขาได้ทุนไปเรียนสองปี ต้องกลับมาทำงานในหน่วยงานตามสัญญา หลังจากเข้ารายงานตัวก็ไปฝึกงานที่อำเภอหนึ่งใกล้กรุงเทพฯ จากนั้นการเดินทางไปยังอำเภอที่เขาสมัครใจไปปฏิบัติราชการก็ได้เริ่มขึ้น

            รถจอดสนิทหลังจากกระแทกกระทั้นอีกสองสามทีกว่าจะจอดได้ เขาลงจากรถประจำทางมายืนอยู่ในร่มไม้ เอามือปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าหมวกและกระเป๋า และเงยหน้าขึ้นดูเมื่อมีเสียงเรียกที่ฟังดูแล้วผู้พูดมีความอ่อนน้อมกับผู้ถูกเรียกเป็นอันมาก

      “ คุณครับ...คุณครับ...คุณเป็นปลัดอำเภอคนใหม่ ที่เดินทางมารายงานตัววันนี้หรือเปล่าครับ ? “ ชายหนุ่มมองดูผู้พูดตรงหน้า พยักหน้าช้า ๆ และตอบกลับไปด้วยเสียงเบา ๆ  “ ครับ “

            สีหน้าของชายกลางคนสีหน้าสดชื่นขึ้นเมื่อได้ฟังเสียงตอบรับ

      “ สวัสดีครับท่าน... ผมนายแช่มเป็นพนักงานขับรถครับ...ท่านนายอำเภอให้มารอรับท่าน และไปส่งที่บ้านพักของท่านครับ “ นายแช่มพูด และถอนหายใจด้วยความโล่งอก...

 

                        โปรดติดตามตอนต่อไป

                                 สวัสดีครับ