อารมณ์ประมาณว่า เศร้าอีกแล้ว

วันนี้เป็นอีกวันที่รู้สึกว่า เศร้า และผิดหวัง กับตัวเองมากพอสมควร(แปลว่ามากๆ) เพราะคาดหวังกับตัวเองมากเกินไป ใครเคยคิดไม๊ว่า ทำไมยิ่งอายุมากแล้ว ถึง ทำอะไรได้ไม่เท่ากับตอนที่เราเป็นเด็กๆ เรารู้สึกว่ามันต่างกันมากๆเลย

ตอนนี้กำลังคิดหาทางออก คิดหาคำตอบให้กับตัวเองก่อนว่า ทำไม เพราะอะไร แล้วต่อไปจะแก้ไข้อย่างไร ให้ดีขึ้น

ความจริงเรื่องนี้ ถ้าคิดให้เครียด ก็เครียด ถ้า ไม่คิด ก็ไม่เครียด ก็รู้อยู่นะ ว่า ควรทำไง แต่ตอนนี้มันยังหยุดคิดไม่ได้....

เรื่องของเรื่องก็คือ การนำเสนอ public speaking ผการนำเสนอเป็นภาษาอังกฤษ) เราก็เตรียมทั้งสไลด์ สคริปนะ แต่ว่าทำไมตอน พูดมันถึงลืมได้ไงเนี่ย ลืมบางส่วนที่อยากจะพูด ดูสิ เซ็งเลย

เมื่อลองมาทบทวนตัวเองก็พบว่า เราอาจจะยังเตรียมตัวไม่พร้อมมากพอ ยังฝึกฝนไม่มากพอ ยังซ้อมไม่มากพอ แต่สิ่งที่มีมากเกินพอคือความตื่นเต้น จะจัดการกับมันได้อย่างไร นี่แหละคือปัญหา

โดยสรุป...ก็คงต้องเตรียมพร้อมให้มากกว่านี้ พูดง่าย แต่ทำยากนะ เอาเข้าจริงก็ตื่นเต้นอีกแหละ

วันนี้พอแค่นี้ก่อน ขอเวลาไปทำใจก่อนนะ ถ้าทำใจได้แล้ว จะมาเล่า เรื่องประสบการณ์ช่วงที่ห่างหายไปให้ฟัง

ขอให้ผู้อ่านทุกท่านจงมีแต่ความสุข ความเจริญ คิดถึงเงินได้เงิน คิดถึงทอง ได้ทอง คิดสิ่งใดขอให้สมความปรารถนาด้วยเทอญ สาธุ