กาละ-เทศะ-นิวซีแลนด์ ๒๗: ความมืด

ความมืด

 

ขับรถบนถนนสายเปลี่ยวในความมืด

มองเห็นแต่ผิวถนนตรงหน้าจากแสงไฟหน้ารถ

ไม่เห็นสองข้างทาง ไม่รู้ว่านั่นคือเหวหรือป่าทึบ

จุดหมายก็ยังอีกไกล

 

เรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน

   ถนนไปเต อานาอู  

   ๒๘ มีนาคม ๒๕๕๑

๒๘ มีนาคม ๒๕๕๑  ๐๗.๐๖ น.
ถนนไปเต อานาอู เกาะใต้ นิวซีแลนด์

   ผมถึงอินเวอร์คาร์กิล (Invercargill)* ตอนหกโมงเย็น ก็ตรงไปบ้านพักทันที เจ้าของบ้าน..มารี ลอคคี โภชนากรหญิงอายุ ๘๓ ปีที่อยู่ตัวคนเดียวกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็นเลี้ยงผมพอดี มารีมีประวัติความเป็นมาน่าสนใจมาก ผมสะดุุดทั้งหูตอนโทรศัพท์คุยกับเขาก่อนเห็นตัวจริงและสะดุดทั้งตาเมื่อเห็นตัวจริง เพราะน้ำเสียงสดใสราวกับสาวน้อย..หมายถึงอายุน้อยนะครับ ไม่ใช่ ความสาวมีน้อยเหมือนบางคน แล้วหน้าตาก็ดูราวคนอายูไม่เกิน ๖๐ ทั้งกระฉับกระเฉงทั้งคล่องแคล่ว จนผมต้องแอบคิดในใจว่า เขาแจ้ง ค.ศ.เกิดในทะเบียนสมาชิกผิดหรือเปล่า อันนี้ผมก็ไม่กล้าถามยืนยัน

   ความน่าสนใจของมารี คือ เขาเคยเป็นมะเร็งเต้านมแต่รักษาหายขาดมาหลายสิบปีแล้ว และเป็นคนที่แพ้สารอาหารที่ชื่อกลูเตน (Gluten) ซึ่งเป็นโปรตีนที่พบในธัญพืช ความที่เขาเป็นโภชนากรเองจึงเข้มงวดเรื่องการรับประทานอาหารมาก สิ่งที่เขารับประทานเป็นหลักคือเนื้อสัตว์ล้วนๆ โดยเฉพาะเนื้อวัว เนื้อแกะ ส่วนผักและผลไม้รับประทานน้อยมาก เพราะฉะนั้นผลไม้สารพัดชนิดที่ผมซื้อมาฝากเขาจากครอมเวลล์ก็เลยเป็นหมัน ต้องย้ำนะครับว่าผมพิมพ์ไม่ผิดแน่ๆ มารีรับประทานแต่เนื้อ จำกัดผักและผลไม้ ซึ่งสวนทางกับความเชื่อเดิมของผมและบรรดาผู้สนใจอาหารเพื่อสุขภาพทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

   หมอมะเร็งผู้ชอบผลไม้กับโภชนากรผู้ไม่พิสมัยผักจึงนั่งคุยกันอย่างออกรสหลังอาหาร จนเขาถามผมว่าพรุ่งนี้จะไปไหน พอรู้ว่าผมมีแผนจะไปล่องเรือที่มิลฟอร์ดซาวนด์ (Milford Sound) เท่านั้น มารีก็รีบไล่ผมให้เข้านอน แล้วแนะนำว่า ต้องออกเดินทางให้เช้าที่สุด ผมก็บอกเขาว่า ตีห้าพอไหม เขาคำนวณเวลาดูแล้วก็พยักหน้า

๒๘ มีนาคม ๒๕๕๑  ๐๕.๒๘ น.
อินเวอร์คาร์กิล เกาะใต้ นิวซีแลนด์

     รุ่งเช้า ผมตื่นตั้งแต่ตีห้า แล้วออกจากบ้านมารีตอนตีห้าครึ่ง ความจริงเราตกลงกันว่า ผมจะออกจากบ้านไปโดยที่เขาไม่ต้องตื่นมาเปิดปิดประตูให้ แต่เอาเข้าจริงๆ มารีตื่นก่อนผมแล้วลุกขึ้นมาเตรียมอาหารใส่กล่องให้ผมเหมือนนักเรียนเอาอาหารไปโรงเรียนอีก ผมยกมือไหว้เขาก่อนออกจากบ้านเหมือนไหว้แม่ของผมเวลาจะไปไหน

   อินเวอร์คาร์กิลตอนเช้ามืดแบบนั้นยังอยู่ในสายหมอก ทุกอย่างดูเป็นเงาตะคุ่มๆ ตามภาพล่าง ผมขับรถในความมืดตามทางหลวงหมายเลข ๖ ​ขึ้นเหนือมาเรื่อยๆจนถึงเมืองลัมสเดน (Lumsden) มีฝนตกปรอยๆตลอดทาง ก่อนเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข ๙๔ มุ่งหน้าสู่เมืองเต อานาอู (Te Anau) ช่วง ที่เลี้ยวเข้าทางหลวงสายรองเส้นนี้ มีรถสวนกับผมน้อยมาก จนดูเหมือนผมขับรถอยู่คนเดียว

   พอ ๗​ โมงเช้า จึงเริ่มเห็นแสงสว่างรำไรๆที่ขอบฟ้าด้านหลัง กว่าจะถึงเต อานาอู ก็ ๗ โมงครึ่งและฝนเริ่มตกหนัก  ผมจึงแวะเติมน้ำมัน..คราวนี้ไม่พลาดอีกแล้ว และพักรับประทานอาหารเช้าที่มารีเตรียมให้ตรงทะเลสาบที่มองไม่ค่อยจะเห็น เพราะถูกทั้งสายฝนและความมืดปกคลุม


* อินเวอร์คาร์กิล (Invercargill) ตั้งชื่อตามนายทหาร ที่รับผิดชอบพื้นที่เขตนั้น คือ วิลเลียม คาร์กิล (William Cargill)  คำ inver ปกตินิยมใช้นำหน้าชื่อปากแม่น้ำมากกว่าชื่อคนแบบนี้ ชื่อในภาษาเมารี คือ ไวอากีวี (Waikiwi) มาจาก wai = น้ำ kiwi =นกกีวี

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน หมอ ครู พระ



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์หมอเต็ม

มาย้อนเดินทางกับไกด์กิติมศักดิ์เช่นเคยค่ะ แม้ในความมืด ภาพยังงดงาม ว้าว โภชนกรหญิงวัย ๘๓ ยังทำงานอย่างแข็งขัน

มีน้ำเสียงสดใสเหมือนสาวน้อยด้วยรึคะ ยิงน่าสนใจ ขอเคล็ดลับแล้วค่ะ .. อ่านแล้วนึกถึงพี่ติม อิ อิ แบบเข้ากับช่วงเวลาค่ะ

อาจารย์สบายดีไหมคะ กลับมาอีกที จีทีเค เปลี่ยนโฉมใหม่ เร็วทันใจกว่าเดิม อย่าตกใจนะคะ ;)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

บันทึกนี้คุณหมอเขียนเมื่อ สร้าง: 01 ธันวาคม 2551 18:13 แก้ไข: 05 ธันวาคม 2552

วันนี้มีแต่คนแซวว่ายายคิมแก่ ฮา  ๆ ๆ ๆ ๆ   ไม่เคยปฏิเสธเลยค่ะ  บันทึกฉบับนี้แปลกใจที่คุณยายปฏิเสธผัก ผลไม้ แต่ทานเนื้อสัตว์

และที่คุณยายอายุยืน และยังสาว เพราะจิตใจดีนี่เองค่ะ

เขียนเมื่อ 

อ.หมอเต็ม หายไปนานมากๆ เลย จีทีเค เงียบๆ ปกติ วันหยุดจะเจออ. หมอ ;)

อิ อิ มาช่วยสร้างกระแส เผื่อกลับมาคึกคักกันอีก .. ปูบ่ได้ว่าพี่คิมแก่นะ .. ที่มาจากบันทึก หนังสือเล่มนี้ค่ะ http://gotoknow.org/blog/scented-book/404418

 

Ico32

  • ปกติถ้าที่บ้านไฟดับนานๆ เพราะหม้อแปลงระเบิด ผมก็แค่ขับรถกลับมาอยู่หอที่โรงพยาบาล
  • แต่เมื่อวาน อยากรู้ว่าจะทำอะไรได้บ้างที่ไม่ต้องใช้ไฟ
  • มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้นนะ ..ในความมืด

Ico32

  • พี่คิมสบายดีนะครับ
  • ตอนนี้น่าจะมีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น การสนใจสุขภาพ เป็นเรื่องสำคัญนะครับ