อยากเพียงไหนก็หิวอยู่ดี

อยากให้ทะเลเป็นน้ำนม  ภูเขาเป็นก้อนขนม  โคนตมเป็นทุเรียนกวน  ตั้งโรงงานส่งกลิ่นหอมหวน  รถไฟทั้งขบวนกลายเป็นขนมปัง  อยากให้เสียงปืนแทนเสียงพิณ  ถนนก้อนกวดก้อนหินกลายเป็นขนมฝรั่ง  อดยามใดไม่ต้องเสียตังค์  พอเหลียวดูฟ้าก็ได้ดูหนังไม่ต้องนั่งเหงาหงอย  กองขยะให้เป็นกวยเตียวผัดไทย  แม่น้ำลำครองทั่วไปเหมือนชาใส่หางนมนิดหน่อย  บ้านเรือนเป็นนมเค้กที่แสนเลิศลอย  ท่อใหญ่ท่อน้อยให้เป็นไส้กรอกรสดี  อยากให้โรงเรียนไม่เสียเงิน  ไปไหนก็เหาะก็เหิน  แสนเพลินเงินไม่ต้องมี  ใครด่าใครเป็นเสียงดนตรี  อยากเพียงไหนก็หิวอยู่ดีนี่แหละชีวิตจริง