อะไรที่มันเกิดขึ้นจำเจ แล้วยังมองไม่เห็ฯประโยชน์ มันบอกอะไรเรา

เห็นไหมว่า แม้ฉันจะเอาอิฐบล็อกมากั้นน้ำ แต่ก็ไม่วายน้ำซึมจากใต้ดินเข้ามาอยู่ในห้องเต็ม ฉันและเด็กๆ เพิ่งช่วยกันวิดน้ำออกไป เกรงข้าวของจะเสียหายอีก ที่จริงมันเสียหายมามากแล้ว ทั้งสื่อ นวัตกรรมที่ฉันขยันทำ และน้ำก็ขยันมา เป็นว่าเล่น

ห้องเรียนปิดมา3 วันแล้ว เพราะวันจันทร์ เด็กติวธรรมะ วันอังคาร เด็กๆสอบธรรมะ วัน พุธไปสนามหลวง และวันนี้ เพิ่งมาเปิดห้องกัน น้ำมาตั้งแต่เมือคืนแล้ว เราไม่ได้ใช้ห้องนี้มาตั้งแต่วันที่ 25 พย.แล้ว เพราะรบกับความแฉะไม่ไหว ฉันพาเด็กๆ หนีขึ้นไปใช้ห้อง sound Lab

เวลาเดินไปยังอาคารเรียนที่ฉันสอน ฉันก็จะถอดรองเท้าหิ้ว เดินลุยน้ำ ไม่บ่อยนัก แต่ฉันชำนาญ อิอิ

คนนึ้ก็น่ารัก ไม่ได้เป็นนักการหรอกนะ แต่จิตอาสา วันๆกวาดขยะที่มันลอยมากับน้ำก็หมดเวลาแล้ว

ไม่อยากจะพูดเลยว่า น้ำท่วมอาคารที่ฉันสอน มาแล้ว ไม่ต่ำกว่า 32 ครั้งแล้ว แบบนี้ บ้าง แบบเบากว่านี้บ้าง และเคยหนัก ท่วมถึงเข่า สนุกๆๆๆๆ  ปัจจุบันนี้ฉันไม่จดบันทึกแล้ว มันยากจะบรรยายความรู้สึก

ฉันเก็บภาพความเสียหาย ไว้ จนทิ้งมันลงถังขยะไปแล้วก็ยัง เป็นแบบนี้ ยิ่งฝนตก ละก็ดูไม่จืด ใช่ซิ ก็น้ำเค็ม มันจะจืดได้ไงจ๊ะ

 

 

 

ฉันเพียรถามตัวเองบ่อยครั้งว่า ทำไม

ทำไมต้องเกิด ขึ้น

ทำไมต้องเป็นฉันที่เจอ

ทำไมห้องเรียนฉันต้องท่วมมากมาย อาคารเดียว แท้ๆ บางครั้งท่วม อยู่ ห้องเดียว

ผิดด้วยหรือ

ทำไม ทำไม ฉันไม่รู้สึกเหมือนกับที่คน อื่นเขารู้สึกบ้าง

 

ฉันมีแต่ภาพกับคำบ่นหรือ

อะไรที่มันเกิดขึ้น จำเจ แล้วโดยที่มองไม่เห็นประโยชน์ มันบอกอะไรเรา   ฉันจะให้เด็กๆหัดว่ายน้ำดีไหมคะ

ฉันว่ายน้ำเป็น ว่ายได้ 2 ท่า คือ กรรเชียง นี่ ถนัดมากค่ะ ขอบอก รองลงมาลูกสาวหัดให้ก็ท่า กบ แต่สามี

ฉันบอกว่ามันคล้ายเขียดกำลังหมดแรง 555+