ชีวิตที่เดินทวนกระแสกิเลสนี้เหนื่อยมากนะ แต่ที่สู้และอดทนอยู่ได้ก็เพราะมีโอกาสได้ทำ "ความดี"

การทำความดี การเสียสละ ทำให้จิตไม่ว่าง ไม่ฟุ้งซ่าน และที่สำคัญคือทำให้จิตมี "พลัง"

จิตว่างจักฟุ้งซ่าน

จิตนี้มีพลังงานอย่างมหาศาล ต้องหางานให้จิตทำ

งานที่ดีสำหรับจิตคือ "ความเสียสละ"

การทำความดีและการเสียสละ ทำให้จิตนี้ "อิ่ม" อิ่มจนไม่มีเวลาที่จะไปฟุ้งซ่าน ไม่รู้จะฟุ้งซ่านทำไม ก็อิ่มแล้วนี่เน๊อะ

ที่ฟุ้งซ่านเพราะไม่อิ่ม

ความสุขที่เกิดขึ้นจากเรื่องกาม กิน และเกียรติ แม้นมีมากเท่าภูเขา แม้นมากมายยิ่งกว่ามหาสมุทร จิตนี้ก็ไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้จักพอ จิตนี้ก็ย่อมที่จะฟุ้งซ่านไปเรื่อย ฟุ้งซ่านไปเรื่อย

การทำความดีนั้น "อิ่ม" นาน

การเสียสละนั้น "อิ่ม" แท้

พอเวลาเรากินข้าวอิ่มแล้ว ใครจะเอาหูฉลาม หรืออาหารราคาหลายแสน หลายล้านมาวางเราก็ไม่สนใจ

แต่ถ้าหิวแล้วล่ะก็ เห็นช้างเท่ามด ไกลแค่ไหน ลำบากเท่าไหร่ ผิด ถูก ไม่สนใจ ขอให้ข้าได้ "กิน" แค่นั้นพอ

คนเรานั้นก็มีเท่านี้แหละ หิวก็กิน อิ่มก็ไม่กิน

ทำจิตให้อิ่มตลอด จิตก็จะดี จิตก็สบาย

ไม่ต้องฟุ้งซ่าน ไม่ต้องกระวนกระวาย ไม่ต้องขวนขวาย ไม่ต้องเสาะหา เพื่อให้ได้มาซึ่งความเต็ม

จิตที่เต็มด้วยความดี จิตที่อิ่มด้วยความเสียสละ จักเป็นจิตที่ดีแท้ สุขแท้ ด้วย "สงบ..."