ก่อนจะสอนความรู้ต้องสอนวิชาชีวิตก่อน

นศ.กศน.เกือบทั้งประเทศ คงมีความคล้ายกันในเรื่องของการพลาดโอกาส ขาดโอกาส หรือด้อยโอกาส แต่ความแตกต่างกันอยู่ที่สังคม ว่าเป็นสังคมเมืองหรือสังคมชนบท  ที่ กศน.เขตห้วยขวาง  สิ่งที่เราต้องจัดการศึกษาตามอัธยาศัย กันเป็นประจำเกือบทุกวัน คือ การแต่งกาย และการรู้จักกาละเทศะของ นศ.กศน.

สังคมปัจจุบัน วัยรุ่นจะนิยมนุ่งกางเกงขาสั้น (มาก ๆ ) และใส่กันเป็นประจำ จนกลายเป็นความเคยชินก็เลยไม่รู้ว่าเหมาะสมกับสถานที่ และถูกต้องตามกาละเทศะหรือไม่  เมื่อเข้ามาในสถานที่ราชการ โดยเฉพาะเป็นสถานศึกษา ครูจึงอดไม่ได้ที่จะต้องสอนกันทุกรายไป บางคนก็รับฟังและปฏิบัติตามด้วยดี  แต่บางราย นอกจากไม่ฟังแล้วยังใช้คำพูดย้อนว่า ที่ผ่านมาก็ใส่อย่างนี้ ไม่เห็นเป็นอะไร ไปไหน ๆ ใครก็ใส่กันทั้งนั้น

จึงเป็นข้อคิดที่ครู กศน.จะต้องนำไปสอนวิชาชีวิตให้กับลูกศิษย์ก่อนที่จะสอนบทเรียนตามตำรา เพื่อให้เกิดการปรับวิธีัคิด เหมือนคำของ ท่าน ผอ.สมนึก จาก สระแก้ว ที่ว่า เมื่อปรับวิธีคิด ชีวิตเปลี่ยน   ซึ่้งคงต้องใ้ช้เวลานาน เหมือนน้ำหยดลงหิน นั่นเอง