อาจารย์มหาวิทยาลัยเป็นบุคคลที่สังคมให้เกียรติ ยกย่องและยอมรับในคุณวุฒิ อย่างน้อยระบบการคัดเลือกคนมีความรู้ ความสามารถในแต่ละศาสตร์แต่ละสาขาวิชาที่ใช้ระบบคุณวุฒิ คุณธรรม มิได้มาเพราะระบบอุปถัมภ์ ย่อมเป็นความสง่างามของนักวิชาการ

 

มีใครบางคนถามผู้เขียนว่า  ครูมีจรรยาบรรณของครู แล้วอาจารย์มหาวิทยาลัยล่ะ มีจรรยาบรรณกำหนด

ไว้หรือไม่  ผู้เขียนรีบตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดว่า มีสิ แพทย์มีจรรยาบรรณของแพทย์ ทนายความ

ผู้พิพากษา  วิศวกร ทุกๆวิชาชีพต้องมีจรรยาบรรณทั้งนั้น  วันนี้ จึงขออนุญาตเขียนถึง จรรยาบรรณของ

อาจารย์มหาวิทยาลัย  เพื่อแลกเปลี่ยนกับเพื่อนร่วมวิชาชีพอื่นๆ และคอยเตือนใจตนเอง

                                จรรยาบรรณของอาจารย์มหาวิทยาลัย   

     สืบเนื่องจากการประชุมสภาอาจารย์มหาวิทยาลยทั่วประเทศ ในการประชุมครั้งที่  2/2543  วันที่  18

มีนาคม  2543 ณ  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัตตานี  ได้มีการกำหนดจรรยาบรรณของอาจารย์

มหาวิทยาลัยไว้ดังต่อไปนี้

1. อาจารย์พึงดำรงให้เป็นแบบอย่างที่ดีแก่ศิษย์และบุคคลทั่วไป ทั้งด้านส่วนตัวและการงาน

2. อาจารย์พึงสอนศิษย์อย่างเต็มความสามารถ ด้วยความบริสุทธิ์ใจ ช่วยเหลือและปฏิบัติต่อศิษย์

อย่างมีเมตตาและเป็นธรรม

3. อาจารย์พึงปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ เสียสละ ซื่อสัตย์ สุจริต

4. อาจารย์พึงปฏิบัติงานโดยมีเสรีภาพทางวิชาการ ไม่ถูกครอบงำ ด้วยอิทธิพลหรือประโยชน์ใด

5. อาจารย์พึงหมั่นศึกษาค้นคว้า ติดตามความก้าวหน้าทางวิชาการ ให้ทันสมัยต่อเนื่องตลอดเวลา

6. อาจารย์พึงเป็นนักวิจัยที่มีจรรยาบรรณนักวิจัยตามข้อกำหนดของคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ

7. อาจารย์พึงปฏิบัติตนต่อเพื่อนร่วมงานเยี่ยงกัลยาณมิตร ช่วยเหลือ ส่งเสริม เกื้อกูลซึ่งกันและกัน

8. อาจารย์พึงสร้างและส่งเสริมความสามัคคีในหมู่คณะและมีส่วนร่วมในการพัฒนามหาวิทยาลัย

9. อาจารย์พึงปฏิบัติตนด้วยความรับผิดชอบต่อผู้อื่น สังคมและประเทศชาติ

   อาจารย์มหาวิทยาลัย เป็นบุคคลที่สังคมให้เกียรติ ยกย่องและยอมรับในคุณวุฒิ อย่างน้อยระบบการ

คัดเลือกคนมีความรู้ ความสามารถในแต่ละศาสตร์ แต่ละสาขาวิชาที่ใช้ระบบคุณวุฒิ คุณธรรม มิได้มา

เพราะระบบอุปถัมภ์  ย่อมเป็นความสง่างามของนักวิชาการ จึงได้รับความศรัทธาจากสังคมเป็นเบื้องต้น

ยิ่งประพฤติปฏิบัติเป็นแบบอย่างที่ดีต่อศิษย์  เสียงสะท้อนจากปากต่อปากย่อมขจร ขจาย ต่อๆกันไป เป็น

ต้นทุนความดีที่สังคมมอบให้  ดังนั้น  ไม่มีสิทธิที่จะทำชั่ว  เพราะแม้เพียงแต่คิดคุณก็ผิด จรรยาบรรณ

ถึงไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น แต่คุณนั่นแหละที่รู้อยู่แก่ใจ  จรรยาบรรณจึงมีคุณค่าเมื่อผู้ดำรงนำไปสู่การปฏิบัติ

และเป็นเกราะหุ้มไม่ให้ไถลไปสู่ทางแห่งความเสื่อม สำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดี