คราวที่แล้วเล่าเรื่องต้มยำขาสุกร

บางคนก็ชอบ บางคนก็ไม่แตะ

ช่วงนี้มีท่านผู้ใจดีเขียนเรื่องดีๆให้อ่าน

อ่านแล้วกินใจมาก

เลยนึกได้ว่า..กินใจนี่ดีกว่าทุกอย่าง

ไม่อ้วน ไม่ผอม ไม่เมื่อยกราม ไม่สะสมไขมัน ไม่อะไรทั้งนั้น

 

เรื่องอาหารการกินช่วงที่มาเป็นนักเรียนโข่ง นึกสงสารคนเมืองกรุงที่บริโภคอาหารตามมีตามเกิด อาศัยเครื่องปรุง วิธีทำให้ดูดี อร่อยแบบสมมุติ คนที่อยู่ตรงนี้จนเกิดความเคยชินอาจจะไปรู้สึกอะไร แต่คนบ้านนอก ติดอยู่กับข้าวกล้อง ข้าวหอม ผักสดๆ ไก่ ปลาสดๆ  มะนาวสด พริกขี้หนูสด ความสดมีรสชาติติดอยู่กับความอร่อย ความปลอดภัย รู้ที่ไปที่มาของแหล่งผลิตอาหาร จึงมีเชื้อบ้านนอกติดอยู่มาก

ไม่ทราบว่ามีใครให้ความสำคัญกับเรื่องนี้บ้างไหม

ก่อนหน้านี้ผมได้คุยกับหนุ่มสาวชาวSCG. ตกลงกันว่าเราจะเริ่มที่เรื่องข้าวหอมมะลิที่เอามาทำข้าวต้มอร่อยๆ ชิมแล้วอิ่มเอมใจไปทั้งบ้าน ช่วง3-4วันที่ลงไปตระเวนไปเยี่ยมเครือข่าย กินข้าวกินปลากันอร่อยเหาะ บางคนเอาข้าวซ้อมมือใหม่ๆมาให้ เอาข้าวเหนียวดำมาอวด ให้ชิมข้าวใหม่ปลามัน อิ่มแล้วคุยกันเรื่องการงานพัฒนา เรื่องอนาคต ชวนไปชมบ่อปลา บ่อกบ แปลงผัก ดูอาการแล้วมีความหวัง มีความสุขมากขึ้นกว่าปีที่แล้ว ชาวนาถ้าผลผลิตดีจิตใจก็แช่มชื่น เรื่องทำอยู่ทำกินพอไปไหว ยังติดตะกุกตะกักเรื่องการขายนี่แหละ ถ้าคนกรุงร่วมด้วยช่วยกันดูแล ชาวนาก็จะมีกำลังใจผลิตไข่เป็ดอินทรีย์ เลี้ยงปลาเขียวมรกตตัวอ้วนๆ ผักปลอดสารสดกรอบๆ ติดขบวนตามมาอีก ..

สู้ปลูกข้าวขายข้าวชาวนาเอ๋ย

กระไรเลยน้ำตาเหงื่อบ่าไหล

แสวงหาทางออกปอกเปิกไป

ต้องจำใจจำนำทั้งน้ำตา