มุมหนึ่งของคนตัวเล็กๆที่อยู่เบื้องหลัง

วันหนึ่งหลังการหนีเจ้านายไปแอ่วเชียงใหม่ ฉันได้ปรับระบบการมอบหมายงานลูกจ้างในงานที่ฉันดูแลอยู่ซะใหม่ โดยแบ่งหน้าที่ให้เขาร่วมดูแลสถานที่อย่างมีพื้นที่ดูแลชัดเจน หน้าที่ที่มอบหมายก็คือการจัดการเบ็ดเสร็จตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบเพื่อให้สถานที่นั้นๆดูดีค่ะ

บานเย็น

อย่าคิดว่าฉันโหดร้ายนะค่ะ พื้นที่ที่มอบหมายไม่ได้หนัก เพียงแค่การร่วมดูแลสิ่งแวดล้อมในตึก ซึ่งมีพื้นที่ 10×10 เมตรเท่านั้นเอง ตอนที่แบ่งงานให้เขานั้น มีพื้นที่ที่ต้องดูแลอยู่ 2 ส่วน ส่วนหนึ่งคือพื้นที่นอกห้องทำงาน อีกส่วนนั้นเป็นพื้นที่ใช้งานร่วมซึ่งอยู่นอกห้องทำงานค่ะ

ฉันมีลูกจ้างโดยตรงอยู่ในมืออยู่สี่คน ตอนที่มอบหมายงานไปนั้น จะแบ่งพื้นที่นอกห้องทำงานเป็นโซนเพื่อจ่ายให้พอดีสี่คน ส่วนพื้นที่ในห้องทำงานนั้นแบ่งบล็อกให้รับผิดชอบครบสี่เช่นกัน มอบหมายไปแล้วก็บอกกติกาให้พี่ๆในห้องรับรู้ว่าบนโต๊ะที่นั่งอยู่จะมีคนช่วยทำ 5ส. แบบเบ็ดเสร็จแบบบล็อก อะไรที่จะอยู่บนโต๊ะทำงานของแต่ละคน ให้บอกน้องด้วยนะคุณพี่ว่าแตะ เลื่อน และเช็ดอะไรได้บ้าง

และถ้าเห็นว่างานที่มอบหมายในวันนี้น้องเขาทำไม่ได้หรือทำได้ไม่เป็นที่พอใจให้มองอย่างเดียวไม่ต้องชี้นิ้วบอกให้แก้ไข ไม่ต้องทำหน้าที่ของผู้ปรารถนาดีสอนสั่ง พี่ที่เผลอลงมือชี้นิ้วและสอนสั่งแสดงว่าไม่เข้าใจในเรื่องที่ได้บอกกันนี้ งานที่มอบหมายพี่ทำร่วม มีอยู่แค่ขอให้พี่ทำหน้าที่โทรประสานการแจ้งต่อเรื่องแจ้งซ่อมที่น้องมาบอก(เดิมพี่เห็นจุดอ่อนและบอกต่อให้น้องโทรประสานการแจ้งซ่อมค่ะ)

บานเย็น

เวลาผ่านไปสองอาทิตย์ กลับจากเชียงรายก็เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในห้อง บนโต๊ะส่วนใหญ่เก็บเรียบ เป็นระเบียบงามตามากขึ้น คงเหลือบางโต๊ะที่ยังรกตาอยู่บ้างให้เห็น โต๊ะหนึ่งที่เป็นอย่างนั้นคือโต๊ะที่ฉันนั่งเอง ผลลัพธ์ที่เห็นบอกว่าความเป็นระเบียบที่เห็นเขาเน้นแค่ดูดี ใจยังไม่อยู่ที่ความสะดวกในการทำงานหรือยังไม่รู้ว่าจะใช้อะไรเป็นเป้าหมายของตน

ฉันบอกเขาให้รู้เป้าหมายโดยเผลอหลุดปากบ่นว่า 5ส.ที่ทำนั้นหนา ขอให้ลงเอยด้วยผลคือมีความสะดวกของการทำงานของทุกคนในห้องทำงาน บ่นออกไปอีตอนที่หาสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ติดต่อหน่วยงานภายนอกที่เคยอยู่บนโต๊ะไม่เจอ แถมให้เจ้าของพื้นที่ที่ดูแลก็หาให้ก็หาไม่ได้ มารู้คำตอบภายหลังว่า ที่มอบหมายไปนั้นเขายังไปแปลงต่อไม่ได้ดูแลแบบบล็อกใครบล็อกมัน แต่ไปพากันร่วมไม้ร่วมมือช่วยกันทำ มารู้ว่าหลุดเรื่องบ่นก็ตอนที่เห็นลูกน้องอีกหลายคนรีบค้นหาเบอร์โทรศัพท์นั้นกันใหญ่

ผลของการมอบหมายงานที่ได้พบ ทำให้ฉันตัดสินใจขอประชุมกับพวกเขาในบ่ายวันนั้น ตอนที่พวกเขามานั่งประชุมด้วย ฉันใช้เทคนิคสนทนาเป็นวงเล็ก 5 คน แล้วชวนพวกเขาคุยเพื่อจะทำให้เขานิ่ง เริ่มต้นไม่ได้คิดว่าจะคุยด้วยเรื่องอะไร จึงชวนให้เขาเล่าอะไรก็ได้ที่อยากจะพูด บอก ถามออกมา ปรากฏว่ามีคนเล่าสั้นมากเพียงสองสามคำ และก็มีคนที่จะพูดฟังว่าผู้พูดคนก่อนพูดเรื่องของอะไรไว้ เรื่องที่เล่าจึงเป็นเรื่องเดียวกันไปหมด จนกระทั่งมีคนหนึ่งเริ่มเบื่อ ฉีกแนวไปพูดเรื่องครอบครัวขึ้นมาบ้าง

เหงือกปลาหมอ