ลูกกับการแก้ปัญหา

                  ดวงใจของแม่ก็คือลูก  ลูกสามารถคุยกับแม่ได้ทุกเรื่อง เมื่อลูกมีปัญหาแม่คือผู้ปลอบโยน แม้อยู่ห่างไกล ถึงลูกเรียนมหาวิทยาลัย ในสายตาของแม่ลูกยังเล็กนัก ด้อยประสบการณ์ วันหนึ่งขณะกำลังคุยโทรศัพท์กับลูกปรกติทุกวัน แม่ก็เล่าเรื่องทางบ้านสัพเพเหระลูกคงรับรู้ได้ถึงความห่วงใยเสียงลูกเริ่มเปลี่ยน เริ่มเครือๆ  "แม่จ๋า  หนูอกหัก แฟนเขาบอกเลิกหนู เขาว่าหนูเจ้าอารมณ์ หนูคงไม่สวยใช่ไหมแม่ เขาจึงทิ้งหนูไปคบกับคนใหม่แค่สี่วันแล้วบอกเลิกหนู"  แม่อึ้ง ปล่อยให้หนูร้องไห้ไปพูดไป แม่ก็รับฟังที่หนูพูด เมื่อลูกพูดจบแม่ก็เริ่มพูดบ้างด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก "ลูกจ๋า ฟังแม่นะลูก ใครนะช่างไม่เห็นคุณค่าความดีในตัวหนู แม่ว่าผู้ชายคนนั้นน่ะ โชคร้ายสุดๆแล้วล่ะที่ทิ้งคนดีๆอย่างลูกแม่ไป หนูเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน อาจจะไม่สวยนักแต่ลูกก็น่ารัก และสวยเสมอในสายตาของแม่ พ่อ พี่ชาย ทุกคนรักหนูหมด หนูอาจจะพูดตรงเกินไปที่บอกว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ แม่ก็รู้ว่าไม่ดี ที่เลี้ยงลูกแบบตามใจ ก็ลูกเป็นลูกคนเล็กทุกคนในครอบครัวจึงตามใจ และทนลูกได้ แต่แม่ก็รู้ว่าลูกแม่มีเหตุและผลเสมอ ความห่างไกลและพบคนใหม่นั่นเองที่ทำให้เขาบอกเลิกลูก ลูกแม่น่ารักเพียงอ้วนไปนิดหน่อย พอลูกผอมก็สวยเอง ลูกมีพร้อมทุกอย่างพ่อ แม่ พี่ที่รักหนูเป็นกำลังใจให้หนู เขาคนนั้นอาจจะไม่เหมาะกับคนดีๆอย่างหนูก็ได้ คอยดูนะแม่ว่าเขาโชคร้ายแล้วล่ะ สู้ๆนะลูกนะ"แม่พูดแค่นี้ลูกเริ่มหยุดร้องไห้ รับฟัง รับปากกับแม่ว่าจะสู้ต่อไป

เฮ้อ! ความอบอุ่นในครอบครัวสำคัญมากจริงๆทำให้ลูกแม่เสียงใส ยิ้มได้และสู้ชีวิตต่อไป