เมื่อดวงใจมีรัก....ดั่งเจ้านกโผบิน...บินไปไกลแสนไกล....หัวใจฉันก็ลอยลิบไป ถึงแดนดินถิ่นใดนะใจ โอ้ดวงใจเจ้าเอ๋ย

              **นับตั้งแต่วันที่ได้รู้จักกับเธอ....อาจด้วยความบังเอิญหรือเป็นเพราะสวรรค์แกล้งขีดเส้นชะตาให้มาเจอกัน....เธอทำให้ชีวิตของคนๆหนึ่งที่เปรียบเสมือนเศษดินที่ไม่ค่อยจะมีความหมายและคุณค่าสักเท่าไหร่บนโลกใบนี้เปลี่ยนไป....ความรู้สึกอย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนและคิดว่ามันคงจะสิ้นสุดลงเมื่อได้มาเจอกับเธอ

                  บางเวลาเราห่างเหิน....แต่ก็ไม่เคยลืมความอบอุ่นภายในดวงใจเมื่อเราชิดใกล้....แม้นจะเป็นเสมือนสายลมที่ผ่านผันไม่มีตัวตน แต่ฉันรู้ว่าเธอเป็นมากกว่าสายลมที่พัดผ่านในความรู้สึกของฉัน.....โลกใบนี้ดูเหมือนจะโหดร้ายสำหรับฉันเหลือเกิน...แต่เมื่อฉันได้เห็นภาพเธอก็จะพอบรรเทาความโหดร้ายไปได้บ้าง

                    ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร มาจากไหน เริ่มต้นตรงที่ใด ไม่สนว่าจะสิ้นสุดเมื่อใด....แต่สิ่งที่มั่นคงและแน่ใจก็คือจะรักเธอตลอดไป.......เรื่องราวที่เกิดขึ้นถือว่าเป็นบทพิสูจน์หัวใจ แม้นความคิดเราอาจจะแตกต่างกันไปบ้างบางเวลา แต่สิ่งที่ไม่เคยต่างกันเลยก็คือหัวใจของเรา

                    ฉันไม่ใช่คนที่จะเขียนเรื่องราวแห่งความรักได้เก่งมากนัก.....ฉันไม่ใช่นักเขียนที่ได้รับรางวัลซีไรท์หรือรางวัลดีเด่นในด้านวรรณกรรมแห่งความรัก....ฉันไม่ใช่นักดนตรีแห่งความรักที่จะบรรเลงเพลงแห่งรักได้สวยงาม....แต่ฉันจะเดินไปตามเส้นทางแห่งรักที่ฉันได้ขีดเขียนด้วยมือเธอร่วมกับฉัน

                     บันทึกนี้มอบให้เธอ...ที่รักของฉัน......อ่านแล้วอย่าหัวเราะหรือขำในใจ เพียงแค่เขียนความรู้สึกที่ไม่เคยบอกใครแต่อดไม่ได้ที่จะบอกเธอ....อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนบันทึกแห่งความรักใครๆ...แต่นี่คือส่วนลึกที่อยู่ในใจของฉัน