ผมดื่มน้ำเอารอรถเสร็จก็ไปร้านอาหารได้...

ใกล้เที่ยงแล้วอาหารกายเริ่มจะไหลมาเข้าท้องยามเที่ยงอีกแล้วละ  ผมแว๊บออกไปหาอะไรกินเพื่อยังอัตภาพวิถีชีวิตให้ก้าวเดินต่อไปในแต่ละวัน...และวันนี้รถที่ขับไปทำงานเริ่มมีอาการแปลก ๆ เหมือนคนไม่อยากลูกจากที่นั่งแล้วถูกบังคับให้ลุกขึ้นบังคับให้ก้าวเดินโดยมีมือผลักอยู่ข้างหลังอย่านั้นละ...ทันใดนั้น 

รถมีอาการไอ...จาม...จากเกียร์สูงลงมาเกียร์ต่ำ...คลานขึ้นควน ( เนินเขาเตี้ย ๆ )  เกือบไม่รอด  ผมเลยขับประคองเข้าศูนย์ซะเลย...เป็นอะไรครับ...เป็นอาจารย์...

รถรึ...เหมือนมันฝืน...ไม่อยากไปต่อนะ...เข้าไปเจอพนักงานทักทายยิ้มไม่รู้จักนะ สวัสดีคะ...ทานข้าวรึยังคะ...ไปทานด้วยกันไหมคะ...มีข้าวอยู่กล่องเดียวคะ...กินเถอะครับ...ผมดื่มน้ำเอารอรถเสร็จก็ไปร้านอาหารได้...โดยไม่คิดว่าจะนาน...

ขณะรอ...รถอาจารย์อาการหนักครับ...งั้นก็เข้าโรงซ่อมเลย...ขณะทางศูนย์ขับรถไปส่งได้คุยเรื่องรถมากมายล้วนเป็นประโยชน์ต่อผมทั้งนั้นเลยละ  ขอบคุณมุมคิดดี ๆ ที่ยังคนพูดเรื่องที่การอุทิศตนต่อหน่วยงาน ( กตัญญู ) เช่นนี้นะถึงที่แล้วขอบคุณ

นึกถึงรถแล้วบางครั้งก็เหมือนคนเราเมื่ออาการหนักแล้วก็...

อย่าฝืนไปต่อเลยนะ..?