• มีอยู่วันหนึ่งผมกลับจากไปสอนต่างจังหวัด พอเดินเข้าไปในบ้านก็ทักทายทุกคนตามปกติ แต่วันนี้ผมเห็นเจ้าลูกชายเสียงแปลก ๆ และหน้าเขาดูบวม ๆ
  • ผมก็ถามว่า ทำเสียงแปลก ๆ ไป เขาก็ตอบว่า เขาก็พูดปกติอย่างนี้ทุกวัน
  • จนวันถัดมาเราไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า พบว่า เขาไปนั่งหลบที่เบาะหลังในรถ
  • ผมก็เลยสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาก็ได้แต่หลบหน้าแล้วก็ปฏิเสธจนมีพิรุธ
  • ผมเลยสงสัยเข้าไปใหญ่ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาก็ไม่ยอมตอบ ได้แต่หลงมากยิ่งขึ้น
  • นานมาแล้วที่ผมไม่มีอารมณ์โกรธ แต่คราวนี้ผมขึ้นเสียงดังกับเขา
  • เขาพูดขึ้นประโยคหนึ่งว่า ..."ขอเวลาด้วยป๋า".... แล้วเขาก็ร้องไห้
  • ผมตกใจมากเพราะไม่เคยพฤติกรรมอย่างนี้เลย ผมคิดไปเองว่า เขากลายเป็นเด็กมีปัญหาโดยที่ผมไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มันเกิดที่ผมไปสอนต่างจังหวัดไม่ค่อยมีเวลาให้เขาใช่หรือไม่
  • ผมคิดปรุงแต่งไปต่าง ๆ นานา
  • สุดท้ายความจริงก็เฉลย เขาหยอกกับเพื่อนแล้วเกิดอุบัติเหตุฟันเขาโยกสองซี่
  • ประโยคถัดมาที่เขาพูดก็คือ ...มันเป็นอุบัติเหตุ...
  • ที่ไม่ยอมพูดเพราะกลัวพ่อจะไปลงโทษเพื่อนเขา และกลัวหมอฟัน
  • เหตุการณ์นี้สอนให้รู้ว่า เราอย่าปรุงแต่งและคิดไปเองสร้างเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
  • สร้างช่องว่างในครอบครัว
  • ผมดีใจมากที่เขาพูดประโยคทั้งสอง ...ขอเวลาด้วย.. กับ มันเป็นอุบัติเหตุ...
  • เขาไม่ได้มีปัญหาใด ๆ เลย ผมต่างหากที่คิดไปเอง เอาความคิดปรุงแต่งตนเองไปตัดสินคนอื่น