สวัสดีค่ะท่านอาจารย์

...อ่านบันทึกนี้แล้ว..ก็ทำให้ฉุกคิดว่า...

บางครั้งเราอาจจะห่วงคนสำคัญของเรามากเกินไป

เลยพยายามคิดไปต่าง ๆ นา นา พื่อหาเหตุผล จนอาจจะทำให้เกิดปัญหาได้

หากลองสงบใจ...มั่นใจ...รอให้เขาบอกกับเราตามที่เขาอยากให้ทราบ

เว้นช่องว่างให้กับเขา ก็อาจจะทำให้เขารู้สึกเติบโตขึ้นอีกสักนิดเช่นกัน

...ดิฉันคงนำไปลองปฏิบัติดู กับลูก ๆ ตัวน้อยที่กำลังจะได้เรียนรู้และเติบโตต่อไป...