เรียนมหาวิทยาลัยบ้านเรา 4 ปี จบออกมาทำงานแล้วก็ได้มีโอกาสรับรู้ข่าวคราวของคณะผ่านทางเพื่อนๆ ยิ่งนานวันก็ยิ่งจางหาย ไม่ได้รู้เลยว่ามีอะไรไปถึงไหนแล้ว จำได้ว่าเวลาผ่านไปไม่กี่ปีเราก็แทบจะไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยเกี่ยวกับคณะของเรา น่าเสียดายที่เราไม่มีระบบการสื่อสารที่เชื่อมโยงนักศึกษาที่จบไปแล้วกับคณะ
คิดถึงเรื่องนี้เพราะวันนี้ได้รับ วารสารจากคณะที่เรียนที่มหาวิทยาลัยออสเตรเลียตะวันตกทั้งๆที่เวลาผ่านไปแล้วเกือบ 3 ปี เราจะได้รับข่าวสารจากทางมหาวิทยาลัย บอกกล่าวเล่าเรื่องความคืบหน้าของคณะอย่างสม่ำเสมอ นอกจากนั้นทางมหาวิทยาลัย UWA ก็ยังมีการขอความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอน ส่งมาถึงนักเรียนเก่าทั้งหลาย เพื่อให้พวกเราช่วยกันสะท้อนความคิดเห็นว่า อะไรที่เราอยากให้มหาวิทยาลัยเพิ่มเติมแก้ไขปรับปรุง สิ่งเหล่านี้มีอยู่อย่างสม่ำเสมอ ดูเหมือนว่าเขาจะให้ความสำคัญกับทรัพยากรบุคคลที่เขาสร้างมาเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เรารู้สึกว่า เรายังผูกพันกับสถาบันอยู่ไม่ได้ห่างหายไปไหน
อยากให้มีกระบวนการแบบนี้ในบ้านเราบ้างจังเลยนะคะ ไม่รู้ว่ามีสถาบันไหนทำกันบ้างหรือยังหนอ
+ หวัดดีค่ะพี่โอ๋...
+ เห็นด้วยค่ะ...มหาวิทยาลัยควรจะมีการติดต่อสื่อสารกับผู้ที่เคยเรียนค่ะ...
+ อย่างน้อย..ประสบการณ์ที่เขาไปทำงาน..เขาสามารถเอามาบอกกับมหาวัทยาลัยได้ว่ามหาวิทยาลัยควรผลิตบัณฑิตอย่างไร...ให้มีคุณภาพ...
+ สังเกตุไหมค่ะ...มหาวิทยาลัยบ้านเรา...เวลาเรียนเรียนอีกอย่างแต่เวลาไปทำงานในตำแหน่งที่เรียนมา ปรากฎว่างานที่ทำจริงไม่ตรงจากที่เรียน...เป็นอย่างนี้เยอะมากค่ะ
+ ออ...ยังไม่ตอบความคิดเห็นค่ะพี่โอ๋...แต่รับทราบข้อมูลแล้วค่ะ...รอให้แอมแปร์ตื่นมาตอบพร้อมแม่พรุ่งนี้ค่ะ...
+ ขอบคุณมากค่ะ...คอยดูเถอะค่ะพรุ่งนี้...หล่อนต้องโทร.หาป้าโอ๋แน่นอนค่ะ...
+ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ...หลับฝันดีค่ะ...ฝันว่าเมืองไทยสงบร่มเย็นเป็นแก่นสารค่ะ...
+ อิ อิ...