วันนี้ขอพักอารมณ์ด้วยการปิดหูปิดตาจากข่าวคราวบ้านเมือง ไปทำงานอยู่บุญทั้งวัน พยายามตั้งใจทำงานและไม่ปล่อยให้มีเวลาว่าง รู้สึกว่าความหนักๆตันๆในใจไม่ถูกตอกย้ำมากนัก ทำให้ใจไม่หดหู่เท่าไหร่ บอกตัวเองว่า แล้วความรู้สึกนี้ก็จะค่อยๆคลายไป แต่ก็นึกถึงคนอีกมากมายที่ต้องอยู่กับความพิกลพิการ ชีวิตคงยากลำบากขึ้นอีกมากมายนัก เอาใจช่วยให้พวกเขาทั้งหลาย มีพลังใจในการดำเนินชีวิตต่อๆไป

กลางวันได้รับโทรศัพท์จากน้องอ๋อย แอมแปร์~natadeeเล่าว่าอ่านหนังสือเรื่อง เมื่อหมอเป็นมะเร็งที่ได้รับจากคุณ ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี  แล้วคิดถึงพี่โอ๋อยากให้ได้อ่านด้วย เพราะจำได้ว่าพี่หมอเจ๊ เคยแนะนำให้พี่โอ๋ปรับการกินให้หยิน-หยางสมดุล น้องอยากหาทางส่งหนังสือมาให้อ่าน รู้สึกขอบคุณอย่างยิ่งเลย บอกไปแล้วว่าจะไปหาซื้อมาอ่านเอง เพื่อเป็นการอุดหนุนคนทำหนังสือไปด้วยอีกแรง ได้คุยกันเกี่ยวกับสายใยสัมพันธ์ต่างๆใน GotoKnow อีกเล็กน้อย ได้รับรู้ว่า มีคนสงสัยข้องใจด้วยว่า ทำไมพี่โอ๋ไม่เห็นตอบความคิดเห็นเลย ฟังแล้วก็ตั้งใจอีกแล้วค่ะว่าจะพยายามทำให้ได้เสมอๆ (เคยโดนทักมาแล้วค่ะ ท่านทั้งหลาย...) นึกนิยมท่านที่ทำได้ทั้งหลาย รวมทั้งน้องอ๋อยด้วย ซึ่งการตอบความคิดเห็นและเข้าไปอ่าน ไปทำความรู้จักผู้ที่มาทักทายเรานั้นเป็นการสร้างสายใยเชื่อมโยงกันได้ยิ่งๆขึ้นไปอีก แต่พี่โอ๋ยังมีข้อจำกัดเรื่องเวลาอยู่นั่นเองค่ะ และเป็นลักษณะส่วนตัวที่ควรปรับปรุงอีกด้วย จะพยายามนะคะ รักชาว GotoKnow จังเลยที่เอาใจใส่กันแบบนี้

แล้วช่วงเย็นที่ได้แว้บเข้ามาอ่าน GotoKnow ก็ได้ชื่นใจกับการทักทายจากพี่หมอหน่อย พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุลและพี่ Handy ในบันทึกของตัวเอง ต่างก็มาเพื่อเชื่อมโยงเราไปยังบันทึกที่เราสามารถเข้าใจกันได้ลึกซึ้ง ถึงความรู้สึกของกันและกันโดยไม่ต้องบรรยายอะไรมาก อุดมคติและแนวทางชีวิตที่เราต่างดำเนินมา ซึ่งการสื่อสารผ่าน GotoKnow ทำให้เรารู้สึกว่า เราเป็นกำลังใจให้แก่กันในการทำความดี ทำความดีเพื่อความดี ทำด้วยใจที่เชื่อมั่นว่าความดีไม่หายไปไหน ใครไม่เข้าใจในวันนี้ก็ไม่เป็นไร ขอให้เราตั้งใจทำต่อไป 

พี่หมอหน่อย พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุลเป็นผู้หนึ่งที่ช่วยเสริมสร้างความคิดที่ว่า เมื่อเราทำดี เราต้องรู้จักเล่าออกมา เพราะการกระทำนั้นมีพลังสร้างแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ อ่านเรื่อง ความสุขในการทำงาน นอกเวลา ของเธอแล้ว บอกได้เลยว่า อ่านแล้วเราอยากลุกขึ้นมาทำอะไรดีให้กับผู้อื่นเหมือนที่คุณหมอทำ และการแสดงความชื่นชม ให้กำลังใจผู้ที่เล่าเรื่องดีๆ ผู้ที่ทำดี ก็เป็นการเสริมพลังให้คนทำดีบางคนที่อาจจะกำลังรู้สึกอ่อนล้า เหน็ดเหนื่อย ให้ได้รู้ว่า ยังมีเพื่อนที่เป็นกำลังใจให้กัน เห็นคุณค่าของกันและกัน มีคุณหมอ สุพัฒน์ อีกท่านที่เล่าเรื่องดีๆไว้ที่บันทึก เรื่องเล่า..:เมื่อต้องตรวจคนไข้ ที่ไม่มาตามนัดข้างถนน ..บนดอยสูง จำได้ว่าอ่านแล้วมีความสุขมากๆ 

มาถึงตอนนี้ ในใจอบอุ่น เต็มตื้น และคิดได้แล้วค่ะว่า ชีวิตนี้สั้นนัก เราจะมาทำร้ายจิตใจตัวเองด้วยความรู้สึกหดหู่เศร้าหมองกันไปทำไม คนที่เราช่วยได้ยังมีอีกมากมาย จะไปคิดไกลไปถึงคนที่เราช่วยเขาไม่ได้ให้ใจเจ็บปวดไปทำไม สิ่งที่ควรทำคือสร้างพลังใจเราให้เข้มแข็งมากพอที่จะส่งไปถึงพวกเขา ให้ต่อสู้กับชีวิตในวันต่อๆไปให้ดีที่สุดจะดีกว่า

ขอบคุณ GotoKnow สำหรับกัลยาณมิตรที่สร้างความรู้สึกดีๆให้เกิดต่อกัน เป็นครอบครัวเดียวกันได้ด้วยใจล้วนๆจริงๆ