วิถีชีวิตผู้คนในละแวกนี้ แต่ละพื้นที่ย่อมมีวิถีชีวิตที่ต่างกันไปตามพื้นที่นั้นๆ หากแต่ไม่แตกแยก

     เย้....ปิดเทอมแล้วค่ะ....เฮ้อ.....จะได้พักผ่อนยาวอีกซะหน่อยแล้วเรา

     ครูแอนปิดเทอมแล้วค่ะเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา  แต่วันนี้ที่บ้านคุณตาของครูพี่อานนท์และน้องครูมาเรีย (เพื่อนครูในโรงเรียนครูแอนที่เป็นไทยมุสลิม) มีการจัดงานครบรอบวันตาย ครบ 7 วันของคุณยายของครูพี่อานนท์กับน้องครูมาเรียค่ะ (คุณยายที่ตายไปเป็นคุณยายของเค้าทั้งคู่น่ะค่ะ  ลูกพี่ลูกน้องคู่นี้เค้าสอนโรงเรียนเดียวกันไงคะ) พวกเค้าทั้งสองเลยเชิญครูทั้งโรงเรียนไปร่วมงานบุญดังกล่าว  พร้อมกับรับประทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น  พวกเราก็ไปกันเกือบครบทั้งโรงเรียนล่ะค่ะ  มีติดราชการคือท่านผู้อำนวยการคนเดียว  แต่ไม่เป็นไรค่ะ  พวกราไปกันยกโรง  กะเป็นตัวแทนท่านผู้อำนวยการได้ทั้งโรงเลย5555 

     เรารวมตัวกัน  และทะยอยกันออกรถไปเรื่อยๆ ที่ละ คัน 2 คัน  มาถึงคันของครูแอนบ้างก็ว่าจะไปพร้อมครูพี่อานนท์แหละค่ะ  พอดีเจ้าอ้อยน้องแม่บ้านลูกจ้างที่โรงเรียนตะโกนมาบอก

..พี่แอนน้องไปกับพี่นะ...  

อ๊ะ...ได้ๆๆ มาเลยน้อง... 

...เดี๋ยวพี่ๆ รอน้องก่อนนะ  น้องจะวิ่งขึ้นไปบอกท่านรองแป๊บนึงว่าน้องไปรถพี่...

อ๊า...ได้ๆ....---แล้วครูแอนกับสมาชิกในรถอีก 3 คนก็นั่งรอเจ้าอ้อย--(ด้วยความกระวนกระวายค่ะ  เนื่องจากเราทั้งหมดในรถไม่มีใครรู้จักทางไปบ้านคุณยายของครูพี่อานนท์เลยซักกะคนเดียว....และนี่ที่มาของความกระวนกระวาย  โดยที่เจ้าอ้อยมันไม่ล่วงรู้ชะตากรรมอันนี้มาก่อนเลย ฮาๆๆๆ)---มาแล้วๆ เจ้าอ้อยมาแล้ว---ว่าแล้วเธอก็กระโดดเข้ามานั่งเบาะหลังอย่างอิ่มเอมใจและสบายใจเป็นที่สุด

ทีนี้ล่ะค่ะ...ปัญหาในใจของพวกเราทั้งหมดที่นั่งคอยเจ้าอ้อยก็เริ่มโดดเด่นชัดเจนขึ้น  โดยฉายออกมาแววตาของแต่ละคนที่นั่งอยู่ก่อนนั้น...ยกเว้นคุณน้องอ้อยเธอผู้เดียวเลย...ที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่  ทุกคนก็ชะเง้อชะแง้...หารถที่ยังพอหลงเหลือยู่จะได้ไปพร้อมกับเค้า

อา...ท่านรองฯ ยุพินลงมา...นั่นๆๆ .... เฮ้ย...มาขึ้นรถครูพี่แอ๊ดนี่นา...เอาล่ะตามเลยๆๆ น้อง ครูพี่มาศรีบบอก  ด้วยต่างคาดหวังว่าครูพี่แอ๊ดมาอยู่ก่อนครูแอนต้องรู้ทางเป็นแน่

----แล้วเราก็ตามรถครูพี่แอ๊ดไป....ไปเรื่อยๆ ...ตามตลอด---

---อ้าว...ถึงทางแยกหยุดทำไมง่ะ....(ฉึกๆๆ...หยุดตามๆๆ )

---แล้วครูพี่เอียด ครูพี่จวบ และครูดา ผู้นั่งข้างหลังคนขับต่างหันหลังกลับมามองที่รถครูแอนที่ตามมาติดๆ 

...แหะๆๆ ไอ้เราก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ นิดๆ แล่ะ (สงสัยพี่ๆ เค้าคงงงๆ กับทางนิดหน่อยมั๊ง...)

...แต่อย่ากระนั้นเลยครูแอนก็เลยทำมือชี้มาที่ตัวเอง  แล้วชี้ไปที่รถพี่เค้านั่น----ด้วยหมายจะสื่อว่า "หนูน่ะ..ไม่รู้ทางหรอกพี่...หนูตามพี่แล้วกันนะ" 

อา...ได้ผลๆ ครูพี่แอ๊ดออกรถแล้ว  ไอ้เราก็ต่างดีใจกันสงสัยพี่ๆ เค้าจำได้แล้ว  ---เอ๊า...ตามๆๆ เลยติดๆ---

และแล้ว.....เจ้าอ้อยก็เร่มยิงคำถามมาว่า "พี่แอนจะพาน้องไปดูควายใช่ม่า" ครูพี่มาศก็เริ่มพูดขึ้นอีกคนเมื่อเห็นสองข้างทางมีแต่ทุ่งนาว่างเปล่า  ที่เห็นมีแต่วัวกับควาย  กระจายกันเป็นฝูงๆ  "เฮ้ย...ไม่น่าจะใช่ทางนี้นะ...จอดแอน จอดๆ น้อง"  ครูแอนก็จอดฉึกทันทีเหมือนกัน...ได้ผลๆ...รถครูพี่แอ๊ดจอดด้วย  อยู่ข้างหน้ารถเราโน่นทันทีเหมือนกัน  แล้วครูแอนกับครูพี่มาศก็ลงจากรถไปคุยกันว่า "เรามาผิดทางมั๊ยคะพี่"

"อ้าว...พวกพี่เข้าใจว่า  หนูบอกว่าให้ไปตรง"

"เอ๋า...หนูน่ะเหรอคะพี่...ปล๊าว...หนูแค่จะบอกพี่ว่า...--"หนูน่ะ..ไม่รู้ทางหรอกพี่...หนูตามพี่แล้วกันนะ"-- อ้าว...งั้นพี่ก็ไม่รู้ทางเหมือนกันเหรอคะ"

แทนคำตอบ...ครูพี่แอ๊ดพยักหน้าหงึกๆ พร้อมรอยยิ้มขำๆ แลกกัน

ครูพี่มาศเลยรับอาสาเป็นผู้ติดต่อครูพี่อานนท์ทางโทรศัพท์เพื่อจะได้บอกทาง  ปลายสายแจ้งให้เราถอยรถกลับไปรอที่โรงเรียนประถมฯ ที่ขับผ่านมา แล้วจะขับมอเตอร์ไซค์มารับเอง  แต่ครูพี่แอ๊ด ไวกว่า เห็นชายหลายคนเดินออกมาจากสุเหร่าหลังเสร็จการปฏิบัติศาสนกิจในวันศุกร์  เลยขับรถไปถาม  เค้าก็ใจดีนะคะบอกทางพี่แอ๊ดเสร็จสรรพแล้ว  รีบกวักมือเรียกรถครูแอนให้ขับตามไปทางที่เค้าชี้มือไป  ตามที่พี่แอ๊ดจอดรออยู่  ในที่สุดพวกเราก็มาถึงค่ะ...บ้านคุณตาครูพี่อานนท์ (เป็นชุดสุดท้าย 2 คันรถ) พวกเราเลยโดนหัวเราฮาครืนกัน...ด้วยว่าออกมาก่อน  ดันมาถึงหลัง (มัวแต่ไปหลงทางกันมา5555)  แล้วใครๆ เค้าก็นั่งทานกันไปพลางๆ ก่อนแล้ว

    มาถึงหลัง...แต่ดังใหญ่..แถมมาพร้อมคนใหญ่ (ท่านรองผู้อำนวยการ) เลยได้รับอาหารชุดใหญ่เพื่อปลอบใจที่ไปหลงทางมาตั้งนาน  อาหารก็เต็มโต๊ะไปหมด มีเน้นที่เนื้อวัวและไก่และปลาค่ะ  ทานเสร็จก็ถามหาทิชชูเช็ดปาก  มีเจ้าอ้อยสะกิด บอก "พี่แอนๆ โน่นๆ " --- ครูแอนเลยต้องดัง "อ้าว...เหรอ"

เก๋มั๊ยคะ...ดูสิ  คิดได้ไงเนี่ย...

   เสร็จจากรับประทานอาหารกันแล้ว  ท่านรองฯ ยุพิน และครูที่มากันก็ร่วมกันมอบเงินทำบุญให้ครูพี่อานนท์  แล้วพี่เค้าก็ส่งต่อให้ลูกอีกคนของคุณตากันตรงนั้นเลยรวมถึงครูแอนด้วยน่ะค่ะ

 

  ทีนี้ครูพี่อานนท์ก็พาเยี่ยมบ้านคุณตาเค้าค่ะ  ครูแอนกับครูพี่มาศกระโดดไปขึ้นเรือนก่อนใคร  ด้วยบ้านนั้นดูร่มรื่นมากเป็นบ้านไม้หลังใหญ่ อยู่ในเนื้อที่กว้างมากๆ  ดูจากสภาพของตัวบ้านคือเป็นครอบครัวใหญ่มาก 

   คุณตามีลูกตั้ง  10  คนแน่ะค่ะ สมัยก่อนคุณตาเป็นนักเลงน่าดู (พี่อานนท์แอบแซวคุณตาตนเอง) คุณตาเดินตามพวกเรามาพร้อมเล่าโน่นนี่ให้พวกเราฟังไปเรื่อย  น่ารักล่ะค่ะ...

     มาดูบ้านคุณตากันมั๊ยคะ  โล่ง, เย็น , สบายจริงๆ ค่ะ เป็นไม้เก่าแล้วล่ะค่ะ แต่แข็งแรงน่าดูชม น่าอยู่ด้วยค่ะตามประสาบ้านชนบทน่ะค่ะ 

    นี่คือวิถีชีวิตผู้คนในละแวกนี้  แต่ละพื้นที่ย่อมมีวิถีชีวิตที่ต่างกันไปตามพื้นที่นั้นๆ หากแต่ไม่แตกแยกค่ะ  คุณตาน่ารักมากจริงๆ จนกระทั่งลงมาส่งพวกเรากลับโรงเรียนโน่นล่ะค่ะ