เมื่อคืนเวลาตีสี่กว่า ในขณะที่นอนหลับอยู่ที่หอพัก ได้ยินเสียงประตูถูกเคาะดังมากหลายครั้ง  ก็นอนฟังเสียงอยู่  จากนั้นก็พูดว่า มีอะไรค่ะ  เขาโต้ตอบว่า เป็น รป ภ. ประจำหอพัก  เจ้าหน้าที่ให้มาเรียกอาจารย์   เพราะมีนิสิตร้องไห้ไม่หยุด   จากนั้นก็พูดโต้ตอบว่า สักครู่ ค่ะ  ไม่นานก็ได้ออกไป และเดินออกหน้าหอพัก และขึ้นลง ชั้น 1-4  ก็ไม่ได้พบใคร   ก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไร เกรงใจ คนอื่นๆที่นอนหลับอยู่ สักพักก็กลับเข้าห้องพักไปหลับต่อ ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรต่อ  ก็นึกแปลกใจอยู่ว่า เขาเรียกแล้ว ทำไมหายไปเลย

จากนั้นเช้ารุ่งก็ไดเช็คกับ รปภ.ท่านอื่นว่าเมือ่คืน ท่านไหนเข้าเวร และมีเหตุการณ์อะไร และมาเรียกแล้วก็หายไป โทรศัพท์ก็ไม่ได้  ทราบว่า เป็นนิสิตเครียดเรื่องการสอบ และเรื่องชีวิตส่วนตัว และอยู่ห้องคนเดียว  จึงเกิดความเครียดร้องไห้ เมื่อพี่หอพักเข้าไปเพื่อที่จะปลอบใจ และช่วยเหลือ  ก็ถูกไล่ออกจากห้อง   ในขณะนั้น เจ้าหน้าที่หอพักกับนิสิต ได้ปิดห้องพูดคุยกัน  และทำให้นิสิตลดความเครียดลง   เมื่อสอบถามกับเจ้าหน้าที่หอพักว่า  ขณะนั้นดูแลนิสิต จึงให้ รปภ.  มาเรียกพี่อนงค์  เพื่อที่จะขอความช่วยเหลือด้านการให้คำปรึกษา  แต่น้องแหม่มก็บอกว่า พี่อนงค์ไม่ได้ขึ้นไป  และอยู่กับน้องสองคน 

จากนั้นก็ได้ใช้เทคนิคที่เรียนมาด้าน   การให้คำปรึกษาในครั้งนั้นค่ะ  นำมาใช้กับน้องนิสิตคนที่มีปัญหาคนนี้แหละ   และขณะนี้ น้องนิสิตคนที่มีปัญหากำลังไปสอบปลายภาคในวันสุดท้าย

ก็ต้องขอชื่ชมนะ น้องแหม่ม ที่ให้คำปรึกษาและช่วยเหลือนิสิตในยามวิกาล ให้ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ

จึงได้ฝากน้องๆที่หอพักว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรที่จะให้ช่วยเหลือ การโทรศัพท์เข้าหา  จะสะดวกมากกว่า    แต่การไปเคาะประตูเรียก   รู้สึกว่า ไม่ปลอดภัย   บางครั้งก็ไม่ค่อยเรียบร้อย  การติดตามทางโทรศัพท์ได้ง่าย  และได้สื่อสารกันรู้เรื่องด้วย  ที่สำคัญเมื่อเดินตามหาใคร ไม่พบ  คิดอยู่ในใจหวั่นๆอยู่   เพราะเป็นคนที่กลัวผีด้วยค่ะ  ชักจะไม่แน่ใจ  ถึงแม้ว่าจะมีการสื่อสารแต่ อาจจะฝันไปหรือเปล่าค่ะ