ได้นั่งหรือนอนที่เงาของต้นไม้ใด ไม่พึงหักรานกิ่งก้านของต้นไม้นั้น

เมื่อวานนี้ได้อ่านหนังสือฉบับหนึ่งที่เขียนถึงคนที่ชอบสร้างเรื่อง  ทำให้เกิดความรู้สึกได้ถึงความประพฤติบางประการของคนที่อยู่รอบๆข้างบางคนที่มักจะพบได้โดยทั่วไปในคนบางประเภทที่ชอบทำเป็นประจำคือประเภทชอบปั้นน้ำเป็นตัว  โดยพยายามปั้นเรื่องขึ้นมาเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง  เช่นเพื่อต้องการให้คนบางจำพวกเห็นว่าตัวเองนั้นเก่ง  มีความสามารถ   เพื่อยกตัวเองให้มีระดับ   เพื่อทำลายคนอื่นที่ตัวเองไม่ชอบ  หรือเพื่อต้องการสร้างให้เกิดความแตกแยกกัน  ซึ่งเรื่องนั้นไม่เป็นเรื่องจริง  ไม่เป็นความจริง  แต่ผู้พูดนั้นมีวิธีการพูดชักจูงให้คนอื่นเชื่อถือได้ดี  บางครั้งผู้ปั้นเรื่องนั้นเป็นคนมียศ มีเกียรติ  จึงทำให้คำพูดนั้นมีน้ำหนักน่าเชื่อถือ  ทั้งที่เรื่องที่ถูกปั้นขึ้นมานั้นไม่อาจพิสูจน์ได้หรือน่าเชื่อถือได้ว่าเป็นจริง  กลายเป็นว่าผู้รับฟังเชื่อคนพูดเป็นสำคัญ  เมื่อเชื่อคนพูดแล้วเรื่องที่เขาพูดออกมาก็น่าเชื่อถือไปด้วย

    เรื่องแบบนี้ทำลายคนมามากแล้ว  เพื่อนต้องแตกกับเพื่อน  เจ้านายกับลูกน้องต้องหมางกินใจกัน  คนอยู่ด้วยกันมองหน้ากันไม่สนิท

    แต่จะว่าไปแล้วเวรกรรมนั้นมีจริง  ไม่ต้องรอให้ใครมาลงโทษ  แต่ฟ้าดินหรือกรรมก็ลงโทษเขาเอง  ทำให้ต้องแพ้ภัยตนเองตลอดไป  คือทำสิ่งใดก็ไม่ราบรื่น  ติดขัด  มีอุปสรรคไปเสียหมด  เมื่อใจมีอคติก็หาความสุขไม่ได้  ที่คิดว่าควรได้ก็ไม่ได้   ที่คิดว่าไม่ควรเสียก็ต้องเสีย  จะได้อะไรก็ดูลำบากยากเย็นแสนเข็ญเสียจริง  บางครั้งไม่ได้รู้สึกตัวแต่กลับไปโทษคนอื่น  โทษชะตากรรม โทษดวงดาวทั้งๆที่ตัวเองนั่นแหละทำตัวของตัวเอง