แม่มักพูดว่า...ติดกระดุมเม็ดแรกต้องติดให้ถูกตำแหน่ง ถ้าติดกระดุมผิดตั้งแต่เม็ดแรกแล้ว เม็ดต่อไป ถึงแม้จะติดกับรังดุมได้แต่ก็...จะบิดเบี้ยว จะผิดไปตลอดแนว...

 

ใครจ้างมานี่....ได้เงินเท่าไรหือ...

เป็นเสียงห้าว ๆ เหี้ยม ๆ จากคนใส่เสื้อยืดสีดำที่ยืนตะคอกอยู่ข้าง ๆ จนต้องหันไปมองอย่างตกใจ ท่ามกลางคนจำนวนมากที่ยืนออกันหน้าเวทีพันธมิตรแห่งนั้น...

 

หันไปยิ้มให้ แต่ตาคงไม่ยิ้มด้วยหรอก

... แล้วคุณล่ะ ใครจ้างมา...ได้เท่าไหร่... มือของคนข้าง ๆ ดึงออกมาจากบริเวณนั้นโดยเร็ว ... ด้วยกลัวจะมีเรื่องราวปะทะใหญ่โต

 

ความรู้สึกหลากหลายประการวิ่งวน ประเดประดัง...ทั้งโกรธ ทั้งสงสาร...ก็ทั้งตัวเองและอีกฝ่ายนั่นแหละ

 

โอ...มนุษย์นี่ช่างน่าอนาถ คิด พูด ทำโดยไม่ใช้สติในการใคร่ครวญ ไตร่ตรองเสียบ้างเลย... อ้อ...รวมทั้งตัวเราเองด้วยล่ะนะ

 

คิดถึงที่แม่เคยสอน...แม่เคี่ยวเข็ญกับพี่คนโตมากมายทั้งการเรียน การทำงาน การปฏิบัติตัว ว่าต้องเป็นตัวอย่างให้น้อง ๆ แม่มักพูดว่า...ติดกระดุมเม็ดแรกต้องติดให้ถูกตำแหน่ง ถ้าติดกระดุมผิดตั้งแต่เม็ดแรกแล้ว เม็ดต่อไป ถึงแม้จะติดกับรังดุมได้แต่ก็...จะบิดเบี้ยว จะผิดไปตลอดแนว...

 

       หวลคิดถึง...คนในสังคมปัจจุบันบางคนที่คิดและมักพูดว่า...เลือกใครมาก็เหมือนกันแหละโกง(กิน) ทุกคน คนไหนโกงแต่ให้เรา...เราก็เลือกคนนั้นแหละ...จะคิดมากไปทำไมกัน...

 

คิดแล้วก็อดจะยิ้มอย่างเศร้าๆ (อีกแล้ว) ไม่ได้ว่า ก็อย่างนี้สิเล่า  ...บ้านเมืองจึงได้เป็นเช่นนี้...ติดกระดุมผิดตั้งแต่เม็ดแรก คิดผิดตั้งแต่หลักการเบื้องต้นแล้ว...ยังจะหาความชอบธรรมด้วยการอธิบายตามหลักการของตัวเองอย่างบิด ๆ เบี้ยว ๆ อีก...

 

แม่จ้ะ คำสอนของแม่นี่...ทันสมัยจัง ใช้อธิบายปรากฏการณ์ในสถานการณ์บ้านเมืองนี้ได้ชัดเจนเชียว

 

หันมาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ....

 

“อย่าติดกระดุมเม็ดแรกผิด....”