ทำไมต้อง "ช่วยเหลือผู้อื่น" ?

• เมื่อวานได้สุนทรียสนทนากับพี่ ๆ ที่น่าจะเรียกได้ว่า เป็นปราชญ์ของแผ่นดินกลุ่มหนึ่ง ทำให้ได้เรียนรู้ว่า พลานุภาพของ "การให้" หรือการช่วยเหลือผู้อื่นนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ
• ตั้งแต่เด็กจนโต ผมถูกฝึกให้ต่อสู้ชีวิตด้วยลำแข้งของตนเองมาโดยตลอด และด้วยระบบหรือท่อชีวิตที่ผมผ่านมามันเป็นระบบแพ้คัดออกการต้องเป็นที่หนึ่ง ตั้งแต่เรียนประถม จนถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัย
• ผมไม่อยากกล่าวโทษระบบแต่ถ่ายเดียวที่ทำให้ผมมองเห็นแต่ตัวเอง ไม่ค่อยมองเห็นคนอื่น ๆ แต่มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
• ยิ่งสังคมยุคใหม่ต้องปากกัดตีนถีบผู้คนต้องดิ้นรนเอาตัวเองให้รอดก่อน ถึงจะมองเห็นคนอื่นนั้น การที่จะไปสอนคนอื่น ๆ ให้ "ช่วยเหลือคนอื่น" นึกถึงคนอื่น ๆ ก่อนนึกถึงตนเองนั้น ผสมกับวิถีชีวิตที่ผ่านมาในเบื้องต้น มันทำให้คำพูดดังกล่าวยากที่เข้าใจ ยากที่จะเชื่อ จนตีความไปว่า มันคือคำพูดหวาน ๆ เอาไว้หลอกเด็กไปก็มี
• ...แต่จะการสุนทรียสนทนา...การให้...การช่วยเหลือคนอื่นได้รับการยืนยันว่ามีพลานุภาพเหลือประมาณ...
• ผมนำวีดีทัศน์ของแม่ชีศันสนีย์ มาเปิดบรรเลงประกอบเพื่อให้เกิดอรรถรส ในวีดีทัศน์ดังกล่าว คนแต่ละคนก็ช่วยเหลือคนอื่น ๆ อย่างมีความสุข
• ปราชญ์ท่านหนึ่งยกตัวอย่างการกินข้าวด้วยช้อนที่ยาวของเปรตในนรก กับเทพบนสวรรค์
• ปราชญ์อีกท่านหนึ่งเล่าถึงอานิสงส์จากประสบการณ์ "การให้" มาตลอดชีวิตกว่า 50 ปี
• แต่ความยากมันก็ยังอยู่ที่ว่า จะทำให้คนทั้งโลก เด็ก ๆ ผ้าขาวทั้งหลายเข้าใจได้อย่างไร ?