คนติดยาที่มารักษาที่สถานบำบัดพบปัญหาทางจิตเวชมากขึ้น

ช่วงหลังๆมานี่ เริ่มมีปัญหาในการดูแลคนไข้ยาเสพติดที่มีปัญหาจิตเวชมากขึ้นค่ะ คนที่ติดยาแต่ละชนิดก็แตกต่างกันไปน่ะค่ะ เท่าที่เห็น คือคนติดสุราเรื้อรังนี่มักจะมีอาการซึมเศร้า เคยคิดฆ่าตัวตาย นอกเหนือไปจากอาการหูแว่ว ประสาทหลอนที่พบเป็นส่วนใหญ่ ส่วนคนติดยาบ้าก็จะเป็นประเภทหวาดระแวง พฤติกรรมไม่ค่อยให้ความร่วมมือ คนติดเฮโรอีนนี่ดีหน่อยที่อาการทางจิตประสาทไม่ค่อยเป็นปัญหา แต่จะหนักตรงพฤติกรรม Antisocial ที่แย่กว่านั้นคือ ตอนหลังสารระเหยเริ่มมาบำบัดมากขึ้น บางคนใช้ร่วมกับยาบ้าด้วย พวกนี้ดูแลยาก ส่วนใหญ่ไม่ค่อยยอมรับว่าติด อยู่ได้วันสองวันก็จะกลับบ้านล่ะ

เมื่อเช้าก่อนลงเวรดึกก็มีคนไข้กาวที่ใช้ยาบ้ามารบเร้าขอกลับบ้านค่ะ ร้องไห้บอกว่าไม่ได้ติดนานๆใช้ที ภรรยาก็ท้องแก่จะคลอดลูกแล้ว  ตรงนี้เราต้องใช้หลักการของ MI เข้ามาช่วยค่ะ (ประมาณอย่าเถียงคนบ้า อย่าว่าคนเมา) ถ้ายิ่งต่อล้อต่อเถียงจะยิ่งไปกันใหญ่ เมื่อเช้าก็ใช้หลักการแสดงความเข้าใจ ล้อไปตามแรงต้าน และสอบถามสิ่งที่เขากังวล เขาบอกว่าเครียด เมื่อคืนไม่ได้นอน ก็เลยเน้นประเด็นตรงนี้ไปเลยค่ะ แต่สิ่งสำคัญคือ เขาต้องได้ยาที่เหมาะกับอาการของโรคด้วยค่ะ โชคดีที่เขายอมฉีดยา ยังไงก็ตามคนไข้แบบนี้ต้องดูแลใกล้ชิดค่ะ เจ้าหน้าที่เราไม่พอก็ต้องขอแรงพี่เลี้ยง(คนไข้ที่อยู่นานกว่าหน่อย)มาช่วยเป็นหูเป็นตาแทน ช่วยดูด้วย(ประมาณเตี้ยอุ้มค่อม)

คิดๆไปก็นึกถึงเมื่อก่อนค่ะ เมื่อสิบปีที่แล้วคนไข้ส่วนใหญ่เป็นเฮโรอีนฉีด และชาวเขาที่ใช้ฝิ่น ดูแลง่ายกว่ากันเยอะ นี่ถ้ารู้จักเรื่อง harm reduction ในช่วงนั้นคงเป็นประโยชน์กับคนไข้มากเลยค่ะ