อ่านบันทึก ปลูกต้นรัก ต้องฟูมฟักด้วยน้ำใจที่ทำให้หัวใจอิ่มเอิบ ของอ.Phoenix แล้ว ทำให้นึกถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่ตัวเองได้คุ้นเคย รักใคร่ และซึมซับเอาสิ่งที่เห็นว่าเป็นวิถีปฏิบัติที่ดีงามมาใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต รู้สึกเลยว่าตัวเองเป็นคนโชคดีอย่างมหาศาลที่ได้พบได้เห็น ได้เก็บสิ่งดีๆจากคนรอบๆตัวมาอย่างมากมาย บอกไม่ได้ว่าความรู้สึก ความคิดที่ติดตัวมานั้นมาจากไหนบ้าง แต่รู้ว่าด้วยสิ่งต่างๆที่หล่อหลอมเรามานี้เองเป็นสิ่งที่มีค่ามากมาย ที่ทำให้เราเป็นคนมีความสุขอยู่เสมอ เพราะเพียงสิ่งเล็กๆนี้ที่เรามีติดตัว ทำให้สิ่งดีๆทั้งหลายถูกดึงดูดเข้ามาหาเรา โดยที่เราไม่ต้องไปไขว่คว้าแย่งชิงอะไรกับใครเลย

สิ่งดีๆเล็กๆนี้ก็คือ การรู้จักให้ความรักกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัวเรา แต่ก่อนจะไม่ได้คิดว่าอะไรทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้ คิดเอาว่าน่าจะเป็นเพราะเราเป็นคนดี พยายามทำดี ไม่เห็นแก่ตัว แต่มาถึงทุกวันนี้และเมื่อได้อ่านบันทึกอ.Phoenix ทำให้คิดขึ้นมาได้ถึงจุดนี้ ว่าเรามีแบบอย่างดีๆของคนที่ทำอะไรด้วยความรัก ทำให้คนอื่นๆโดยไม่ได้คิดถึงตัวเองมากมายเหลือเกินในชีวิตที่ผ่านมา จนเราซึมซับสิ่งที่เราเห็นว่าดีนั้นไว้กับตัว ทำให้เราเป็นคนพร้อมที่จะให้กับอะไรๆรอบๆตัว ไม่ต้องเรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ทั้งต่อคน สัตว์ ธรรมชาติแวดล้อมตัวเรา

เรื่องแบบนี้ทำได้ง่ายเหลือเกินนะคะ ไม่ได้ลงทุนลงแรงอะไรเลย เพียงแต่สังเกตสิ่งต่างๆรอบตัว อะไรที่เราทำได้ก็ทำเท่านั้นเอง ทำให้โดยไม่ต้องคิดมาก มองคน สัตว์ สิ่งต่างๆรอบตัวเหมือนญาติมิตรของเรา สัตว์เลี้ยงของเรา พื้นที่ของเรา เคยคิดว่าอยากให้คนทุกคนคิดแบบนี้จัง คงจะไม่มีใครเอาเปรียบใคร ไม่มีใครรังแกใคร เพราะทุกคนให้ความรักต่อกัน สมัยเด็กๆจำได้ว่า ถ้ามีการสวดมนตร์ขอพรอะไร สิ่งที่ขอเป็นประจำคือ ขอให้ทุกคนในโลกนี้รักกัน แต่พอโตๆขึ้นมา เข้าใจคนมากขึ้น ก็จะคิดได้ว่า ชีวิตแต่ละคนผ่านสิ่งต่างๆมาได้ไม่เหมือนกัน คนที่โชคร้าย เจอแต่สิ่งร้ายๆ จะให้เขาคิดในแง่ดี ไว้วางใจคนอื่น รักคนอื่นที่เขาไม่รู้จักนั้นคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทำให้คิดสงสัยว่า ทำยังไงหนอจึงจะทำให้โลกเป็นอย่างที่เราคิดได้

แต่มาวันนี้ รู้แล้วว่า ความสุขของเราคือ ทำสิ่งที่เราทำอยู่ โดยไม่ต้องคาดหวังอะไรกับใคร การรักทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัวนั้น ทำให้เรามีความสุข มีมิตรไมตรี เรายิ่งทำเรายิ่งได้ ยิ่งอายุมากขึ้น คุณวุฒิมากขึ้น คนมอง คนฟัง คนเชื่อเรามากขึ้น เราก็จะเป็นแบบพิมพ์ของคนอื่นได้ เหมือนที่เราซึมซับสิ่งดีๆมาจากผู้อื่นนั่นเอง

นอกจากนั้น ตอนนี้มีเครื่องมือชั้นดีคือ GotoKnow ที่เราสามารถจะเล่าสิ่งที่เราคิดออกมาได้ด้วย ช่วยขยายวิถีปฏิบัติของการรักทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัวออกไป ก็จะมีคนช่วยยืนยันมากยิ่งๆขึ้นว่า สิ่งนี้นำความสุขและสิ่งดีงามมาสู่ชีวิตเรา เป็นความสุขที่เราสร้างเองได้ ทั้งกับตัวเองและผู้อื่น แล้วความฝันที่เคยฝันไว้สมัยเด็กๆ ว่า อยากให้ทุกคนในโลกนี้รักกัน ก็คงจะเป็นจริงได้สักวัน

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัว และ "แบบพิมพ์ดีงาม"ที่ทำให้เราเป็นคนมีความสุขในทุกวันนี้ค่ะ