โรงเรียนคือสวรรค์

Writeสาระ(๓)  จดหมายลาครู

            “โรงเรียนคือสวรรค์ สำหรับฉันนั้นไม่มี”  บทกวีบทเก่ายังคงเล่าเรื่องราวได้ดีเสมอ คนครูเป็นสิ่งที่เคารพ ศรัทธาสูงส่งสำหรับเด็กน้อย ๆ  

แต่บางครั้ง  คนครูอาจจะหลงลืม  อาจจะมากไปด้วยภาระหน้าที่ ที่ทับถมมาตามภาวะสมัย  กานท์กวี เคยเขียนเรื่องสั้นสั้น ไว้ชุดหนึ่ง ชุดจดหมายลาครู  เป็นเรื่องราวที่ตัดพ้อต่อยุคสมัย ซึ่งใครบางคนหลงลืม..

                                                จดหมายลาครู  ฉบับที่ ๑

            ครูคงแปลกใจใช่ไหมครับ  ที่ผมมีจดหมายมาหาครู  ครูครับผมต้องกราบขอโทษครูด้วย  ที่ผมแอบหนีจากห้องเรียน ในขณะที่ครูยังสอนอยู่ ผมทราบความว่ามันผิด  แต่ผมก็ทนอยู่ต่อไปไม่ได้ครับ

            ครูคงจะจำได้กับเหตุการณ์เมื่อวานนี้

            ครูคงจะไม่ทราบหรอกครับว่า...เมื่อถึงคาบสอนของครู  ผมและเพื่อน ๆต่าง แย่งกันวิ่งเข้าห้องเรียน เพื่อที่จะยื้อแย้งเก้าอี้ตัวหน้าสุด  เพื่อที่จะได้เรียนกับครู ครูสอนสนุกมากครับ และที่สำคัญครูเข้าใจจิตใจและความรู้สึกของพวกเรา  ครูให้เราแสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ ครูพูดจานุ่มนวล  อ่อนโยนและสุภาพ...

            แต่เมื่อวาน  ผ่านไปแล้ว  ๕  นาที  ครูก็ยังไม่มา  ครูของผมไม่เคยเข้าสอนสาย ครูมาตรงเวลาเสมอ

            ผมยังจำได้ครับ  ครูบอกว่าการตรงต่อเวลา  ตรงต่อหน้าที่  เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคนเรา ดังนั้นครูของผมไม่เคยเข้าสอนสาย

            แต่เช้านั้น  ครูก็ยังไม่มา..

            ผ่านไป  ๑๕  นาที  ครูก็ยังไม่มา   พวกเราต่างกระวนกระวายใจ  เรื่องราวใดกันที่ทำให้ครูของผมยังไม่เข้าสอน  เราคิดกันไปต่าง ๆ นา ๆ

            แล้วครูก็เดินมา  ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด  บ่งบอกถึงความวุ่นวายใจ  ครูปิดประตูดังปังใหญ่  ท้องฟ้าดูเหมือนจะมืดครึ้มลง  สราวุธ ที่ครูมักจะหยอกล้อเป็นประจำ  แทรกเสียงขึ้นมาว่า

            “ครูครับ  ทำไมวันนี้  ครูไม่ยิ้มเลยครับ”

            “เสือก”  ครูพูดด้วยดวงตาลุกวาว  พวกเราต่างเงียบกริบ

            แล้วครูก็เริ่มสอน แต่วันนี้ครูไม่ได้เขียนความรู้บนกระดานดำ ครูเขียนอารมณ์อันขุ่นมัวของครูลงบนดวงใจของพวกผม

            วันนี้ครูไม่ใช่ครูคนเดิมของผม  ผมเริ่มร้องไห้  ผมเสียใจครับครู ที่ผมแอบหนีออกมาจากห้องเรียนในวันนั้น

            คืนนี้ผมคงนอนหลับฝันถึงครูคนเดิมของผม

            แต่พรุ่งนี้ล่ะ ....

********

เขียนเรื่องนี้  เมื่อพบว่า  มีครูหลายคนไม่ได้เป็นครูแบบในฝันของเด็ก

กานท์กวี  ๒๕๓๑