“ไม่ร่ำไม่รวยก็ช่างมัน                                            เพียงแค่ทุกวันเราต้องขยันทำกิน

ทำไร่ทำนาประสาชาวนาชาวดิน                                       เพียงอย่าสร้างหนี้สินให้เสียดอกเบี้ยมันคงไม่เลว

ไม่ต้องกังวลค่าเงินจะต่ำ                                        ไม่ต้องชอกช้ำเมื่อยามหุ้นมันดิ่งเหว

ไม่ต้องหวั่นไหวเรื่องเศรษฐกิจล้มเหลว                           แม้เราอาจปวดเอวเพราะขุดดินดอนคงไม่ถึงตาย

เกษตรกรอย่างเราเขาอาจหมิ่นแคลน                  ไม่มีเงินแสนแต่เราก็สุขสบาย

ทำกินทำแลกเหลือแจกแล้วค่อยเอาขาย                           ดังปู่ย่าตายายรุ่นเก่าของเราเคยอยู่กันมา

มันเป็นรากเหง้าของเราแต่เดิม                              ไม่ต้องมาเติมมาเสริมก็พัฒนา

ไอ้ความเป็น“นิกส์” นั้นมันแค่ภาพลวงตา                    เราหมดไร่หมดนาก็เพราะเขามาจูงดั้งของเรา

เราต้องกลับคืนสู่ความเป็นเรา                               ชีวิตเก่าเก่าของเราเคยอยู่กันมา

ถ้อยทีอาศัยแบ่งปันหยิบยื่นเถิดหนา                                  เรามีภูมิปัญญาเกื้อกูลกันมากับธรรมชาติ

เพียงลดกิเลสตัณหาลงมาซักหน่อย                      กินแต่เพียงน้อยใช้น้อยเท่าที่จำเป็น

กินอยู่อย่างไทยเรียบง่ายอย่างที่เคยเห็น                           เราคงไม่ลำเค็ญกระเสือกกระสนเป็นคนหิวเงิน”

*************

สวัสดีครับทุกท่าน

ข้างบนนั้น คือบทเพลง“เราคือเรา” ที่ครูวุฒิเขียนขึ้นมาเพื่อใช้สอนนักเรียน

เมื่อช่วงต้นๆปี 2540  ก่อนที่ “ต้มยำกุ้งดีซีส” จะพ่นพิษแพร่กระจายไปทั่วโลก

ซึ่งช่วงระยะเวลาดังกล่าว  หุ้นของไทยกำลังดิ่งเหวลงเรื่อยๆแบบรูดมหาราช

เศรษฐกิจด้านการค้าการขายกำลังส่อเค้าไปไม่รอดแน่ๆ

โรงงานอุตสาหกรรมเริ่มปรับตัวโละคนงานออกเรื้อยๆ

เห็นพี่น้องลูกหลานชาวไร่ชาวนาเริ่มทยอยๆกันกลับบ้าน

พร้อมเสียงบ่นเรื่องหนี้สินทั้งในและนอกระบบกันถ้วนทั่วทุกตัวคน

ครูวุฒิก็เลยเขียนเพลงนี้ด้วยความสะท้อนใจ

ซึ่งในท้ายที่สุด 

“ไร่และนา”

ก็ได้ทำหน้าที่ซับน้ำตาและรองรับภาวะหนี้สินของพี่น้องลูกหลานชาวนา

ที่บอบช้ำกลับมาจากภาวการณ์ดังกล่าวทั้งหนักและเบา

เป็นครั้งแรก

**************

Usasuppime1 

วันนี้

ซึนามิทางเศรษฐกิจ“ซับไพร์ม”

ที่ก่อตัว ณ ศูนย์กลางการเงินการธนาคารของโลกอย่างสหรัฐ

และกำลังเป็นที่หวาดหวั่นว่าจะถาโถมโหมซัดไปทั่วโลก

ซึ่งไม่น่าจะเว้นแม้แต่ประเทศกระจ้อยๆอย่างไทยแลนด์แดนอุดมของเรา

เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่า

เศรษฐกิจของไทยเราไม่ได้ยืนอยู่บนขาของตัวเอง

เรายังต้องพึ่งพาการส่งออก   เรายังต้องนำเข้าพลังงาน  เรายังต้องกู้เงินจากต่างประเทศ

เรายังต้องๆๆๆๆๆๆ......จากประเทศอื่นอยู่ร่ำไป

พูดง่ายๆว่าเรายังต้องหายใจด้วยจมูกของคนอื่น

ซึ่งแน่นอนว่าเราคงหลีกเลี่ยงผลกระทบอันรุนแรงของ

“อัครมหาซึนามิทางเศรษฐกิจ”

ลูกนี้ไม่พ้น

*****************

.....แต่.....

ครูวุฒิเชื่อว่า

“ไร่และนา” จะยังทำหน้าที่เป็นฐานที่มั่น

ที่มั่นคงและปลอดภัยที่สุดให้กับพี่น้องชาวไร่ชาวนา

รวมทั้งเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศไทยด้วย

....เพราะ.....

ไม่ว่าเศรษฐกิจตกต่ำแค่ไหน  เงินทองจะหายากเพียงไร

“คนทุกคนที่ยังดำรงชีวิตอยู่ก็คงยังต้องกิน”

และคราวนี้คงเป็นอีกคำรบหนึ่งแล้ว

ที่พระดำรัสอันเป็นอมตะของ พระบิดาแห่งการเกษตรแผนใหม่ของไทยที่ว่า

“เงินทองเป็นมายา  ข้าวปลาสิของจริง”

กำลังจะได้รับการพิสูจน์อย่างท้าทาย

************