การเดินทางข้ามผ่านทะเลจากน่านน้ำท่าเรือเกาะลอยศรีราชาอันเป็นท่าที่จะไปเกาะสีชังผ่านท้องน้ำอันเวิ้งว้างท่ามกลางเรือใหญ่น้อยลอยลำอยู่เป็นระลอก รูปร่างเรือบ่งบอกแน่ชัดว่าเป็นเรือบรรทุกสินค้าที่ทิ่งสมอรอเวลาการถ่ายสินค้าขึ้นสู่ฝัง  การนั่งเรือนั้นสร้างความสงบเมื่อได้ยินเสียงกระทบหูที่ฟังดูเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่องด้วยเสียงเครื่องยนต์เรือเจือกับเสียงลมทะเลที่แผ่วเบาเคล้ามากับกลิ่นไอชุ่มฉ่ำที่สัมผัสได้ ทำให้เกิดสมาธิที่จะอ่านหนังสือหรือคิดไตร่ตรองอะไร ๆ ได้อย่างปลอดโปร่ง

          เกือบชั่วโมงแห่งการเดินทางผ่านไปด้วยดี มาถึงที่ท่าเรือเกาะสีชัง ต้องนั่งรถสามล้อรับจ้างไปยังห้องสมุดประชาชนอำเภอ อันเป็นที่ตั้งของศูนย์ กศน.อำเภอเกาะสีชัง ซึ่งกำลังอยู่ระหว่างการปรับปรุงเพื่อพัฒนาให้น่าอยู่  สภาพที่ดูในวันนี้ยังมีความระเกะระกะ กำลังจะจัดของเข้าที่เข้าทาง  วัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จะนำมาจัดวางก็จะสร้างความแตกต่างให้ดูดีกว่าเดิม ด้วยสิ่งของที่จะนำมาเสริมโดยลำเลียงมาจากฝั่งชลบุรี ห้องสมุดแห่งนี้มีความยากลำบากในการพัฒนาด้วยทรัพยากรต่าง ๆ ต้องนำข้ามฝั่งฝ่าคลื่นลมมาหลายครั้งหลายคราต้องจ้างเรือบรรทุกมาจากฝั่งเมืองชลบุรี  ได้เห็นแนวทางที่ กศน.อำเภอเกาะสีชังขยายที่ตั้งสถานีบริการ โดยได้ขออาคารตรงข้ามที่ว่าการอำเภอมาทำเป็นศูนย์การเรียนชุมชน หรือ ศรช. ในการนี้ กศน.จังหวัดจะจัดทรัพยากรมาเสริมอีกแรงให้เป็นแหล่งการเรียนรู้ที่คู่กับห้องสมุดประชาชนอำเภอเกาะสีชัง ที่ต้องสร้างพลังการจัดการศึกษาตามอัธยาศัยให้เป็นจุดที่ท้าทาย เป็นจุดขายแก่ชาวต่างชาติและชาวไทยที่มาใช้บริการการท่องเที่ยว ณ เกาะนี้

               นั่งรถรับจ้างต่อไปอีกทีก็ไปที่โรงเรียนเกาะสีชัง อันเป็นที่ตั้งห้องสอบปลายภาคนักศึกษา ได้สนทนากับรองผอ.โรงเรียนชื่อ สมชาย ซึ่งได้ให้ข้อมูลว่านักศึกษา กศน.เกาะสีชังนั้นส่วนหนึ่งเป็นเหมือนโจรกลับใจเด็กใจแตกเรียนไม่จบในโรงเรียน ออกจากโรงเรียนไปลงเรือบ้าง ข้ามไปเรียนฝั่งเมืองชลฯ บ้าง ก็ไม่สำเร็จ ในที่สุดก็ระเห็จระเห่กลับมาอายุก็ไม่ถึงสิบห้าปีบริบูรณ์ การเกื้อกูลให้เรียนกศน.ได้ต้องทำเรื่องให้เขตพื้นที่การศึกษาส่งตัวมาให้เข้าช่องทาง กศน. เพื่อรับผิดชอบดูแลต่อไป   การทำงานราชการบนเกาะสีชังนี้ต้องมีแต่ให้เพื่อให้ได้ใจชาวบ้าน และต้องใจเย็น ซึ่งเป็นข้อคิดของรองฯสมชายที่ปรับตัวปรับใจให้อยู่บนเกาะอย่างมีความสุขมาหลายปี