เมื่อกลางเดือนสิงหาคม ได้มีโอกาสไปร่วมกิจกรรม Oneday  Operation  ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตาก เขต 1  ที่โรงเรียนบ้านโสมง  อำเภอสามเงา  จังหวัดตาก  หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการยกบล็อกประสานเพื่อกั้นผนังอาคารชั่วคราว  (จะได้กลายเป็นอาคารถาวรเสียที)  ผู้อำนวยการโรงเรียนสาวห้าว ที่ชื่อ หชลนินจ์ สมจิต  ก็ชวนให้ไปเที่ยวชมโบราณสถานของหมู่บ้าน  พวกเราขี่มอเตอร์ไซด์บุกป่าไปประมาณ  5  กิโลเมตร (ไม่นับที่หลงทางไป อีกหลายกิโล)  ก็ถึงบริเวณวัดกำแพงสองชั้น ซึ่งมีแต่ซากกำแพงวัด และเจดีย์ย่อมูมไม้สิบสอง ตั้งอยู่กลางป่า  ลองสำรวจดูบริเวณรอบ ๆ  พบว่ามีต้นจำปาลาว(ตามที่ชาวบ้านเรียก)  ขึ้นอยู่หลายต้น แต่ละต้นมีขนาดใหญ่มาก  ทราบว่ากรมศิลปากรได้มาสำรวจและขึ้นบัญชีไว้เรียบร้อยแล้ว  ว่าเป็นวัดที่มีอายุอยู่ประมาณ 1,000  ปี

                         แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าหมู่บ้านโสมง  หมู่บ้านหนึ่งในตำบลบ้านนา ที่ปัจจุบันนี้อยู่ในบริเวณอ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อนภูมิพล  จะมีโบราณสถานที่เก่าแก่มีอายุนับพันปี  แสดงถึงความเป็นชุมชนเก่าแก่  และเคยอยู่อย่างร่มเย็นมาในอดีต  ในปัจจุบันจะติดต่อกับบุคคลภายนอกก็ต้องใช้ทางเรือเท่านั้น โดยนั้งเรือจากท่าเรือเขื่อนภูมิพล ไปประมาณ  1 ชั่วโมงครี่ง   ถ้านำแห้งก็ต้องเดินเท้าต่อไปอีกประมาณ 2-3 กิโลเมตร  ถ้าน้ำในอ่างเก็บน้ำมีปริมาณเยอะก็เดินถึงหมู่บ้านใกล้หน่อย  ชาวบ้านค่อนข้างจะยากจนเพราะมีอาชีพหาของป่า และจับปลา  ซึ่งก็ต้องหยุดจับในฤดูปลาวางไข่  และต้องขายให้พ่อค้าคนกลางที่ไปรับซื้อ เพราะถ้านำไปขายเอง ไม่คุ้มกับค่าเรือที่ต้องเสีย  สภาพอย่างนี้ก็คงยังมีให้เห็นอยู่ทั่วไป

                      สภาพของหมู่บ้านมีแหล่งที่น่าสนใจเยอะมาก  ที่สำคัญคือเงียบสงบและอากาศดี   มีพืชพันธุ์ที่น่าสนใจ  มีนกป่าที่หาดูได้ยาก  ทำไม อบต. ไม่คิดพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว สำหรับผู้มาล่องแพในบริเวณเหนืออ่างเก็บน้ำ  ชาวบ้านจะได้มีสภาพชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้