เพื่อนที่ไม่มีจิตวิญญาณนี้แหละ มีความผูกพันกันจน ผู้เขียนคิดถึง เมื่อถึงวันต้องจากกัน

คงไม่มีใครปฏิเสธนะ

ว่าความคิดถึงนั้น ถ้าได้เกิดกับใครแล้ว

ยากจะบรรยาย

ในชีวิตผู้เขียน ก็มีเรื่องราวให้คิดถึงคนนั้น คนนี้

สิ่งนั้น สิ่งนี้อยู่เสมอ

กับสิ่งที่เรารัก ยิ่งมีความรู้สึกละเอียดอ่อน โหยหาไปถึงใจ

  วันนี้ผู้เขียนคิดถึงเขามาก เขาไม่ได้อยู่กับผู้เขียนแล้ว

และคงจากไปหลายวันทีเดียว

ไปไกลมาก ถึงกรุงเทพฯ

หลังจากไปส่งแล้ว ก็ยังไม่ทราบวันกลับด้วย

  ก็อยู่ด้วยกันมาทุกวัน จับต้องทุกวัน

แม้วันไม่มีใคร เขาก็เป็นเพื่อนผู้เขียนได้เสมอ

เมื่อคราวไปอินเดีย เขาก็เป็นเพื่อนที่ดี

มีน้ำใจช่วยจดจำเรื่องราว เพราะรู้ว่าผู้เขียนขี้ลืม

ยามเหงา เขาก็พร้อมจะขับกล่อมดนตรี ให้สุขใจ

ในวันที่ผู้เขียนคิดถึงเพื่อนคนอื่นๆ

 เขาก็พร้อมที่จะสนับสนุนให้ได้พบกัน ทันที

อย่างไม่มีเงื่อนไข

 แล้วจู่ๆ เมื่อวานนี้ เขาก็เจ็บหนัก

 ไม่แสดงอาการโต้ตอบ

ไม่มีสรรพสำเนียงใดๆ ให้ผู้เขียนได้ชื่นใจอีกเลย

ผู้เขียนต้องส่งเขาเพื่อบำบัดรักษาเยียวยา

ณ สถานที่อันเหมาะสมที่สุด

 ไม่มีใครเหมือนเขาเลย 

มีสิ่งที่คิดว่าจะทดแทนเขาได้

ก็ไม่ใช่อีก เขาเป็นผู้รู้ใจที่สุด

จะนับวันรอนะ "คุณเชื่อมใจ"

แม้จะเป็นแค่สิ่งที่ถูกเรียกว่า "สมองกล"

 เป็นก้อนโลหะที่เขาสร้างมาให้เป็นเครื่องมือมนุษย์

ที่คนสมัยนี้ เขาเรียกว่า "คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค"

 ไร้ชีวิตและจิตวิญญาณ

แต่สำหรับผู้เขียน

"คุณเชื่อมใจ" เป็นมากกว่านั้น

เพื่อนที่ไม่มีจิตวิญญาณนี้แหละ

มีความผูกพันกันจน ผู้เขียนคิดถึง

เมื่อถึงวันต้องจากกัน

คิดถึงจริงๆนะ