ปาจิตตีย์ มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ 9
โย ปะนะ ภิกขุ ภิกขุสสะ ทุฏลลัง อาปัตติง อะนุปะสัมปันนัสสะ…
“อนึ่ง ภิกษุใด บอกอาบัติชั่วหยาบของภิกษุ แก่อนุปสัมบันเว้นไว้แต่ภิกษุได้รับสมมติ เป็นปาจิตตีย์.”
วิภังค์
อาบัติที่ชื่อว่า ชั่วหยาบ ได้แก่ ปาราชิก 4 และสังฆาทิเสส 13.
บทว่า เว้นไว้แต่ภิกษุได้รับสมมติ คือ ยกเว้นแต่ภิกษุที่สงฆ์สมมติ( มอบหมายให้เป็นผู้บอกอาบัติ).
อนาบัติ
1.ภิกษุบอกวัตถุ ไม่บอกอาบัติ 2.ภิกษุบอกอาบัติ ไม่บอกวัตถุ 3.ภิกษุได้รับสมมติ 4.ภิกษุวิกลจริต 5.ภิกษุอาทิกัมมิกะ ไม่ต้องอาบัติแล.
เรื่องต้นบัญญัติ
ภิกษุฉัพพัคคีย์ ทะเลาะกับพระอุปนันทศากยบุตร เลยแกล้งประจานพระอุปนันทะกับพวกอุบาสกที่กำลังเลี้ยงพระว่า พระอุปนันทะต้องอาบัติสังฆาทิเสสสิกขาบทที่ 1 พระผู้มีพระภาคทรงทราบ จึงบัญญัติสิกขาบทว่าภิกษุบอกอาบัติชั่วหยาบของภิกษุแก่อนุปสัมบัน (ผู้มิได้เป็นภิกษุหรือภิกษุณี) ต้องปาจิตตีย์ เว้นไว้แต่ได้รับสมมติ.
องค์แห่งอาบัติ 1.สังฆาทิเสสแห่งภิกษุทั้งวัตถุด้วย 2.บอกแก่อนุปสัมบัน 3.ไม่มีภิกษุได้รับสมมติ พร้อมด้วยองค์ 2 ดังนี้ จึงเป็นปาจิตตีย์ ( บุพพสิกขาวรรณนา หน้า 182).
http://ariyavinaya.wordpress.com
