หลายๆ ครั้งที่ฉันมักจะเขียนเล่าถึงใครๆ มากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต   ไม่ว่าจะเขียนถึงเจ้คนสวย(ลูกสาวเจ้านาย)ในบันทึกเรื่องเล่า-มิตรภาพบนเส้นทางเดิน    เขียนถึงพี่คนสวยในบันทึกภาษารื่นรมย์  บันทึกพี่น้องชวนวาดภาพ   บันทึกพี่สาว  บันทึกพี่คนสวย กับน้องกระเหรี่ยง     เขียนถึงพี่เหี้ยมในบันทึกครั้งแรก..กับคนจากโลกไซเบอร์   เขียนถึงท่านพี่จ๊ะในบันทึกคิดถึง คุณ naree กันไหม?    เขียนถึงพี่จ๊ะในบันทึกTag คิด(ไม่)ถึง : ชีวิตติดหนังสือ   และทำไมยังไม่มีเขียนถึงพี่เซ็กซี่???????    พี่เซ็กซี่เป็นใคร?....หลายๆ คนคงสงสัยเพราะอาจจะคุ้นเคยกับการที่ฉันเปรยถึงเธอบ้างเป็นบางครั้ง     จะเป็นใครไปได้ล่ะ..นอกจากเป็นพี่สาวที่ฉันแสนจะรักใคร่เป็นนักหนา    วันนี้ฉันปรารถนาจะจูงมือพาคุณๆ ไปทำความรู้จักกับพี่เซ็กซี่ของฉันค่ะ....

 

ช่วงครั้งแรกๆ ที่ฉันเวียนว่ายอยู่ในโลกไซเบอร์    โลกที่ฉันไม่เชื่อว่าจะมี "มิตรภาพที่แท้จริง" อยู่เลย    ค่ะ..ฉันไม่เชื่อในเรื่องของการมีอยู่จริงของความผูกพันและมิตรภาพอันสวยงาม    ฉันใช้ชีวิตอยู่ในโลกไซเบอร์ด้วยความระแวดระวังตัว     แล้ววันหนึ่ง..ฉันก็เกิดอาการยิ้มได้กับตัวหนังสือของใครก็ไม่รู้    ฉันค่อยๆ ติดตามอ่านตัวหนังสือของเธอและได้กลายเป็นอีกคนหนึ่งที่มักจะแวะเวียนไปพูดคุยกับเธอในเวบของเธออย่างสม่ำเสมอ (ลืมไปแล้วว่าใครมาทักกันก่อน  และฉันก็เห็นด้วยเสียจริงๆ ที่ใครๆ ก็บอกว่าชื่อเวบเธอไม่เป็นมงคล  อุ๊บ!)   จากนั้นก็เริ่มสนิทสนมจนวันหนึ่งก็มีโอกาสได้คุยกันทาง msn ด้วยความบังเอิญ    เมื่อมีใครคนหนึ่งรู้ว่าฉันปลื้มเธอมากจะให้เบอร์มือถือของเธอแก่ฉัน    ฉันกลับตอบกลับไปว่า.."ขอบคุณค่ะ   ไม่เอาหรอกค่ะ..อยากได้จากเจ้าตัวเองมากกว่า"    และไม่กี่วันหลังจากนั้น..อยู่ดีๆ เธอก็ให้เบอร์มือถือเพื่อแลกกับที่อยู่ของฉัน     โอ้..มาย ก๊อด..ด..ด    ซึ่งเธอมาบอกกับฉันในตอนหลังว่าเธอเองก็ติดตามตัวหนังสือน่ารักๆ ของฉันมาเนิ่นนานแล้วเหมือนกัน ^^  

 

ทุกขณะที่โลกหมุนไปในทุกๆ วัน    ความรู้สึกผูกพันของคนสองคนได้ก่อตัวขึ้นเงียบๆ    โปสการ์ดทุกใบ   จดหมายทุกฉบับ   ของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมายหลายชิ้นที่ส่งมาถึงกัน  เรื่องสั้น  บทกวี  การพูดคุย    ฉันไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าคนแปลกหน้าในโลกไซเบอร์จะมีความหมายกับฉันมากมายถึงเพียงนี้    และจนกระทั่งวันหนึ่ง..เราก็ได้เจอกัน     เช้าตรู่ของวันนั้นที่ฉันนั่งรถไปเมืองกรุงที่เขาว่ากันว่าเป็นเมืองฟ้าอมร    มีพี่ใจดีคนหนึ่งขับรถมารับฉันที่หมอชิตเพื่อจะพาไปส่งยังบ้านพี่เซ็กซี่    ระหว่างที่เรายังลังเลว่าจะใช่ซอยนี้ไหมนะ    ผู้หญิงคนหนึ่งก็ถือม้วนกระดาษหนังสือพิมพ์เดินตามหาเจ้าหมาตัวโตๆ    ผู้หญิงหน้าตาคมทำหน้าบึ้งคนนั้นไม่สนใจรถของเราเลย    เธอเดินผ่านไปตามล่าหาเจ้าหมาจอมซนต่อ    พี่ใจดีที่มากับฉันก็ถามว่า.."ไหวไหม..ต้อมจะเปลี่ยนใจกลับกับพี่เลยไหมคะ?"    ผู้หญิงอะไร..ขนาดน้องหมายังหนีเลย    สักพักเธอก็ลากน้องหมาเข้าบ้านจนได้   เก่งจัง..ทั้งที่น้องหมาก็ตัวโต๊-โต    และแน่ล่ะที่ฉันจะได้ a big kisses & a big hug จากเธอ (ที่ไปลากน้องหมากลับมา..ล้างมือหรือยังเนี่ย?)

 

พี่เซ็กซี่เป็นพี่สาวจากโลกไซเบอร์ที่ฉันสนิทใจมากที่สุด   โกรธบ่อยที่สุด   ทะเลาะกันบ่อยที่สุด   โมโหบ่อยที่สุด  อ้อนบ่อยที่สุด   แสดงออกถึงความเป็นตัวตนของตัวเองได้จนถึงที่สุด   แทบจะเป็นพี่เพียงคนเดียวที่ไม่อยากจะคบเลยแต่ก็ต้องคบกันต่อไปในที่สุด   คงไม่มีใครอีกแล้วที่รู้ว่าฉันกำลังอยู่ในอาการโกรธแต่กลับโทรหาฉันแล้วยั่วให้โกรธหนักยิ่งกว่าเดิม   ซึ่งบางครั้งฉันไม่เข้าใจว่า..เธอรู้ความหมายของคำว่า "ง้อ" ดีไหม?    แต่ครั้งหนึ่งที่ติดอยู่ในความรู้สึกของฉัน ก็ตอนที่เราทะเลาะกันด้วยเรื่องที่ร้ายแรงและฉันตัดสินใจจะไม่คุยกับเธอต่อไปแล้ว    เธอไม่ได้บอกว่า "ขอโทษ" หรือชวนฉันทะเลาะเหมือนทุกที    แต่บอกฉันว่า.. "พี่จะนั่งเครื่องไปหานะ  จะเอาเค้กไปให้ต้อม"    ฉันบอกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยว่า.. "ไม่ต้องมาหรอก   เค้กที่เชียงใหม่ก็มี   เค้กอะไรหรือของที่ไหนมันก็เค้กเหมือนกันนั่นล่ะ"    เธอกลับบอกว่า.."ไม่เหมือนกันนะคะ   มันไม่เหมือนกันหรอกค่ะ"

ในยามที่ได้คุยกันดีๆ..พี่เซ็กซี่มักจะให้ฉันได้พูดคุยเจื้อยแจ้วผ่านทางมือถือ    และหลายๆ ครั้งที่ฉันเอะใจร้องถามไปว่า "ยังอยู่ไหมเนี่ย?..หลับหรือเปล่าจะได้วางสาย"   เธอกลับบอกว่า.."ไม่เอานะ  ไม่ให้วาง   ก็พี่ชอบฟังเสียงต้อมนี่   เสียงใสๆ เหมือนน้ำใสๆ ไหลเย็นไง   ฟังแล้วชวนเคลิ้มชวนง่วงนอน   พูดอีกนะ ต้อมนะ  นะนะน๊า"   อ้าว!.........ยัยคนนี้บ๊องส์

 

 

พี่เซ็กซี่ .. ฉันเรียกเธอว่าพี่เซ็กซี่    ตลอดระยะเวลาเกือบ 5-6 ปี ที่ผ่านมา    เราได้ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งสุข  ทุกข์   เคยได้หัวเราะ   ร้องไห้  แม้กระทั่งสาดใส่อารมณ์เข้าหากัน    ฉันได้รับหนังสือ " คู่มือมนุษย์ "  โดย พระพุทธทาส    ปกด้านในมีตัวหนังสือคุ้นตา  " สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดค่ะ  พี่ดีใจที่ได้รู้จักคนดีๆ บนโลกใบนี้ อย่างต้อม  ด้วยรัก  .. พี่ซี "        หลายๆ ครั้งที่เธอสอนฉันในเรื่องของการคิดในด้านบวก    เธอบอกว่าเธอเกลียดที่ฉันมักจะให้กำลังใจใครต่อใครเสมอ..แต่กับตัวเองกลับคิดในด้านลบสม่ำเสมอ    เธอบอกว่าไม่เข้าใจฉันเอาเสียเลย   

 

มากมายหลายเรื่องที่เราได้มีวีรกรรมร่วมกัน..ยังจำได้เสมอถึงตอนที่ได้เจอกันครั้งแรก   วันที่พี่เซ็กซี่เดินจูงมือฉันข้ามถนน (แม่สาวกะเหรี่ยงบ้านนอกอย่างฉันเกลียดการเดินข้ามถนนในเมืองใหญ่)   วันที่ฉันไปยืนรอเธอเล่นเกมส์หยิบตุ๊กตาในห้าง(เธอเล่าว่าเธอเซียนขนาด..ทางห้างไม่อยากให้ยัยคนนี้มาเล่นเกมส์ที่นี่)   วันที่เธอสอนฉันให้ขึ้นรถเมล์และพอขึ้นไปแล้วเราก็ต่างมองหน้ากันแล้วจูงมือกันเดินลงจากรถเพื่อไปขึ้นแท็กซี่เหมือนเดิม    วันที่เธอหมั่นไส้ฉันด้วยเรื่องใดๆ แล้วชอบเอานิ้วจิ้มหน้าผากฉันแรงๆ หรือเอามือมาดึงผมฉันแรงๆ (อยากจะบอกว่าเจ็บนะเฟ้ย!)   วันที่เธอโทรมาหาแล้วคุยกันด้วยอารมณ์ดีๆ และแม้กระทั่งวาจากวน teen   วันที่....เราก็ยังมีกันและกัน   มีพี่เซ็กซี่คนนี้และแม่น้องสาวกะเหรี่ยงของเธอ  

 

ไดอารี่เล่มนี้..ที่น่ารัก

อาทิตย์ที่ 8 เมษายน....สายๆ วันอาทิตย์ที่อากาศดีเหลือเกิน   เทียบไม่ได้กับหลายๆ วันที่ผ่านมา   ที่ก็ร้อนๆ จนตับออกมาวิ่งเพ่นพล่าน  ปีนี้ได้มีโอกาสไปลุยงานสัปดาห์หนังสือ   ได้หนังสือสี่ห้าเล่มติดไม้ติดมือกลับมาบ้าน   แต่ที่ไม่เคยขาดมือเลย คือ สมุดบันทึกที่ถูกตาถูกใจทุกครั้ง   และครั้งนี้ก็เช่นกัน   แวบแรกที่เห็นสมุดบันทึกเล่มนี้   บอกกับตัวเองว่าจะต้องซื้อฝาก "กะเหรี่ยง"   เพราะเด็กผู้หญิงตาแป๋วแหววกำลังรดน้ำต้นหัวใจ   เพียงเพื่อให้ต้นรักเจริญเติบโตไว้เพื่อรอใครบางคน    เล่มนี้..สำหรับสาวกะเหรี่ยงคนพิเศษของพี่ค่ะ

เช้าวันนี้ฉันกดส่ง sms ไปอวยพรวันคล้ายวันเกิดเธอ   และพอผ่านไปสักพักเธอก็โทรมาหาด้วยน้ำเสียงยั่วประสาทว่า "ส่ง sms ผิดคนไหมคะ?........"    คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่  ไม่รู้หรือไงเนี่ย    สมองก็ประมวลผลในทันที    เออ..จะผิดได้ไง  ก็วันคล้ายวันเกิดที่ฉันจำได้ก็มีอยู่แค่เพียงคนเดียวคือของเธอคนนี้นี่แหล่ะ   เลยทำเสียงเข้มตอบกลับไปว่า.."ก็..ไม่ใช้เบอร์นั้นแล้วหรือคะ  จะได้ลบทิ้ง"   ทันใดนั้นเอง..เธอก็ตวาดแหวมาว่า "ไอ้ขี้หมาเอ๊ย!   จำไม่ได้จริงๆ หรือนี่ว่าวันเกิดพี่อีกตั้งสองเดือนแน่ะ..........ฉอด............ฉอด............แว๊ด...........แว๊ด.........."    โดนด่าซ้ำสองรอยหยักในสมองก็เริ่มจะปรากฏ  เอ้อเฮอ..   แต่อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ได้รู้ว่า "พี่ส่งเสื้อไปให้นะคะ   กับของกระจุกกระจิกเหมือนทุกทีนั่นล่ะ"   เสื้อสองตัวของเดือนก่อน..ก็ยังถูกเก็บไว้อย่างดี (คิดได้ไงส่งสีบานเย็นกับสีเขียวหม่นๆ มาให้เนี่ยนะ T_T  คิดดูสิ  สีบานเย็น..)    ส่วนเสื้อห้าตัวของเดือนโน้น..ก็หยิบมาใช้เกือบทุกวันจนย้วยไปหมดแล้วโดยเฉพาะสีชมพูอ่อนๆ    ส่วนสีขาว..สองตัวที่ได้เดือนโน้น..น..เก็บไว้ไม่ยอมใส่เลย    เพราะกลัวว่าจะหาซื้อไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ    ห-ว-ง มากเลยนะเนี่ย....   วันนี้ก็เลยได้ลุ้นว่าเสื้อที่กำลังเดินทางมานั้นจะเป็นสีอะไร?  ลุ้นให้เป็นสีขาว/สีดำ/สีม่วง มากเลยนะเนี่ย   

 

ช่วงสองปีที่ผ่านมาฉันละเลยจนลืมพี่เซ็กซี่ใช่ไหม?  เปล่าหรอก..เพราะพี่เซ็กซี่ก็ยังอยู่ในใจของฉันเสมอมา    ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ เหมือนที่เคยเป็น   หรือกระทั่งจะไม่เคยได้พูดจากันเหมือนเดิม   หากแต่ยามใดที่ระลึกถึงเธอ..ฉันจะนึกถึง "จดหมายรักระหว่างเรือกับประภาคาร" รวมไปถึง "กุหลาบตอแหล" ของ 'ปราย  พันแสง   ตลอดจนคำถามของเธอที่เคยถามฉันว่า Do you believe in destiny?เสมอๆ    รวมไปถึงหยิบโปสการ์ดออกมารายเรียงอยู่ตรงเบื้องหน้า   ทุกถ้อยคำและถ้อยความที่เขียนไว้ในนั้นก็ทำให้ยิ้มได้     เพียงแต่บางทีความคิดถึงของฉันก็อยากจะเดินทางไปหาใครบางคนแค่เงียบๆ..เท่านั้นเอง..

ความสุข..ความรื่นรมย์บนเส้นทางแห่งมิตรภาพอันงดงามนั้นจะเสื่อมไปตามกาลเวลาจริงๆ ไหม?  ภาพแห่งความทรงจำที่เคยสวยสดและงดงามนั้นได้ขาดวิ่นไปจริงๆ หรือเปล่า?    วันผ่าน..เดือนผ่าน..ปีผ่าน..และเหมือนกับที่เธอเคยบอกฉันไว้ว่า "พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว.."

 

เธอบอกว่า "พี่ชอบรูปนี้..รู้ไหมว่าเพราะอะไร?  เพราะต้อมดูเหมือนจะยิ้มไงล่ะ"

 

 

ใครอยากอ่านเรื่องราวของพี่เซ็กซี่เยอะๆ ก็ติดตามได้ในหนังสือที่กำลังจะมี  อิอิ ^^  

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไม่มีรูป 6. พี่เอง ..
เมื่อ อ. 09 ก.ย. 2551 @ 14:03

555.. ไม่นึกเลยว่า .. แค่ประโยค " ไอ้ขี้หมา .... ตึ๋ง ๆๆๆๆ .. " นั่น จะก่อให้เกิดบันทึกอันนี้อ่ะ .. ก็แหม คุณ ๆ คะ .. ก็นะ .. อารายยยจะอวยกันแต่หัวเดือน (( ขออนุญาตไม่ใช้คำว่า หัววันค่ะ เพราะมันล่วงหน้าเป็นเดือนๆ นี่เจ้าคะ ))   คุณน้อง จะไม่ให้เรียกไอ้ขี้หมาได้อย่างไร..

จริงมะ .. ถ้ามะงั้นพี่ทำประชามตินะเฟ้ยย .. (( จำ ๆ เค้ามาน่ะ เห็นว่า กะลังฮิต เหอ ๆๆๆ )))  เฮ้ย ..ค่อยยังชั่ว .. ยังไม่ถูกกระเหรี่ยงขายสักเท่าไหร่ .. แต่พูดถึงก็มันจริงๆ นี่คะ .. ไม่เชื่อคุณ ๆ ดูรูปภาพประกอบสิ .. ได้เจอกันทั้งที ถ่ายรูปกับเราเงี๊ยะ   แทนที่จะยิ้ม .. แม่คู๊ณณณ ไม่รู้กระเหรี่ยงเธอจะหัวเราะ หรือร้องไห้ดี .. ปกติเราก็ไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไหร่ เพราะหากล้องที่มันเจ๋ง ๆ แบบว่า ถ่ายแล้วสวยกว่าตัวจริงไม่ได้ ถ่ายรูปออกมาทีไร .. อกจะแตกตาย นั่นหน้าหรือซาลาเปา คางงี้   โอ๊ย .. ไม่อยากจะพิมพ์ อยากมีหน้าแหลมๆ คางเรียวๆ แบบน้องอั้ม   แต่ถ่ายทีไรก็ได้แต่แบบเนี๊ยะ แต่ที่ยอมถ่ายกับกะเหรี่ยงน้อยเนี่ย .. เพราะอิฉ๊านนมั่นใจว่าหน้าอิฉันเล็กกว่าหน้าเธอแน่นอน ((( ฮา )))

โอ๋ ๆๆๆ ... พูดเล่นนนน .. (( ทำเสียงแบบตาหลกอ่ะ )) น้อง   เอาน่า .. ถึงเราจะงอนกัน ทะเลาะกันยังไง .. เราก็รักกัน รักกันเนอะ