เพื่อนคนดีของฉันกับเด็กดอย

  ติดต่อ

  "เพื่อนรักของฉันนะ พ่อพิมพ์ของเด็กดอย"  

ทุกปีที่พวกเรา  เหล่าเรือจ้าง  ทั้งหลายมาพบกันทุก Summer พวกเราจะมีเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟัง
เพื่อนรักคนหนึ่งสนิทกันมาก จากมิตรภาพและการแสดงออก  เป็นเรือจ้างบนดอย   มักจะมีเรื่องสนุกๆ มาเล่าให้ฟังประจำ  โรงเรียนชาวเขาบนดอย  ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน  มีครูสองคน นักเรียน 60 คน แบ่งกันสอนคนละ 3 ระดับ  วันไหนครูไม่สบาย  เด็กก็แย่หน่อย  ไม่มีคนสอน และแล้วเพื่อนฉันก็ไม่สบายจริงๆ นอนซมที่บ้านพัก  เขาเป็นคนรอบครอบ จึงบอกเด็กดอยว่า  นี่เธอถ้ามีรถ เขียนข้างรถว่า  สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา …..”  เข้ามา  เธอรีบมาเรียกครูเลยนะ

ปรากฏว่าเด็กมาเรียกจริงๆ  เพื่อนรักของฉันรีบลุกจากที่นอน  ปรากฏว่า  “เป็นรถ รับ- ซื้อของเก่า”  เด็กดอยนี่น่ารักนะซื่อดี   มีเรื่องฮาๆๆ อีกเยอะ  เดี๋ยวติดตามตอนต่อไปนะคะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 20387, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #uncategorized

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (10)

Dr.Ka-poom
IP: xxx.170.228.172
เขียนเมื่อ 

เด็กดอย

บริสุทธิ์...อย่างไรก็บริสุทธิ์

แม้รูป...ภายนอก...เป็นอย่างไร

หาก "จิตและใจ"....บริสุทธิ์...ก็ยังคงบริสุทธิ์

ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 

พ่อครัวหัวป่า
ชีวิตครูดอยเป็นชีวิตที่ สนุก มีสุข  เพื่อนคนดีคนนี้ชอบเล่าให้ฟังเสมอ  จะติดตลกทุกครั้งเพราะเขาเป็นคนอารมณ์ดี ทุกครั้งที่คุยด้วยต้องได้หัวเราะเสียงดังทุกครั้ง  แต่เขาเป็นทุกอย่างของเด็กดอย  เป็นทั้งพ่อ แม่ เพื่อน พยาบาลยามเจ็บป่วย  เป็นแม้กระทั่ง พ่อครัวหัวป่า ครูดอย จะต้องทำกับข้าวให้นักเรียนรับประทานทุกวัน ตามโครงการอาหารกลางวัน  และเพื่อนคนนี้มักจะบอกเด็กก่อนเลิกเรียนว่า พรุ่งนี้จะทำกับข้าวอะไร  ถ้าไหนเขาบอกว่า  พรุ่งนี้กับข้าว  ผัดกระหล่ำใส่หมู นะ  ปรากฎว่า พรุ่งนี้เช้านักเรียนมาโรงเรียนจำนวนน้อย   ถ้าวันไหนที่บอกว่าพรุ่งนี้ทำกับข้าว  ไข่พะโล้ นะ เด็กมาโรงเรียนเกินจำนวน เพราะ มีน้องๆ ที่บ้านที่ยังไม่เข้าโรงเรียนตามมาด้วยเยอะแยะเลย

ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
เธอคนดีของครูดอย

ถึงวันที่เพื่อนคนดีต้องย้ายโรงเรียน  เด็กดอยนำกระเป๋าทำด้วยมือและของที่ระลึกมามอบให้  ครูดอยคนนี้ไม่รับ  บอกว่า เอากลับไปเถอะนะ  สิ่งที่ครูจากได้จากเธอ  เธอได้ให้ครูมาแล้ว  ไม่รู้ว่าเด็กดอยจะเข้าใจไหม 
... ถึงวันเก็บของเดินทาง  เด็กคนนั้นยังถือกระเป๋าใบนั้นมาอีก  แล้วถามว่าทำไมครูไม่รับของฝากจากผม  ครูตอบว่า "รู้ไหมสิ่งที่เธอให้ครูมันมีค่ามากที่สุดแล้ว คือเธอเป็นเด็กดีของครู  และเธอก็ให้ครูมานานแล้วด้วย"
คนภูเขา
IP: xxx.19.231.4
เขียนเมื่อ 

ครูดอย  เป็นชีวิตที่ไม่หรูหรา  บางครั้งน้อยเนื้อต่ำใจ รู้สึกเหมือนกับชีวิตมันเดินถอนหลัง แต่วันนี้ได้ได้รับรู้ถึงความรู้สึกจากเพื่อนถ่ายทอด ออกมาทำให้รู้  คนทุกคนมีค่าในตัวเอง

เด็กดอย  ก็คงเป็นเด็กดอยวันยัวค่ำ ขอบใจนะ.....ดอกหญ้า

ที่รับรู้ถึงความรู้สึก

ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
เมื่อวานฉันทำของหาย อาจจะเครียดนิดๆ เพื่อนคนดีของฉันเตือนสติฉัน แม้จะพูดออกกมาติดตลก  เธอก็ทำให้ฉันคิดได้  และยิ้มได้  เธอบอกฉันว่  ใจเย็นๆๆ  สสลารไม่สูญหายหรอก  เพียงแต่มันเปลี่ยนเจ้าของ  ขอบใจนะเพื่อนที่ทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเวลาที่ภาวะเครียดๆ
ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
แล้วหาคำตอบให้กับอาจารย์เรื่องงานวิจัยได้หรือยังจ๊ะ  เห็นบอกว่าเครียดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ  บอกอาจารย์ไปเลยว่าคำตอบมันมีในตัวเองอยู่แล้ว  (((((คลายเครียดเหมือนกัน))))))
อาจารย์อยากได้คำตอบแบบไหน  บอกมาเลย แล้วจะตอบให้ 
จริงไหม๋คะ ....(((ไม่ได้ล้อเลียนใครนะ)))
ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
มีเรื่องมาเล่าต่อ  ในความใสซื่อของเด็กดอย  วันหนึ่งเพื่อนคนดี  มีงานด่วนหนังสืราชการมาให้รายงานข้อมูล  ได้บอกเด็กนักเรียนตามความเคยชินของครูว่า ทำงานในห้องเงียบๆ นะ อย่าเสียงดัง  ด้วยความที่ทำงานเพลินจนเลยเวลาเที่ยงวัน  บ่ายแก่ๆ เด็กดอยไม่ยอมไปกินข้าว  จนครูนึกได้  โอ้ละหนอ ชีวิตเด็กดอย
ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
อีกวันหนึ่งมางานด่วนมา  อีกแล้ว  น่าสงสารเด็กดอยแสนซื่อ  เดชะบุญที่วันนี้ทานข้าวเที่ยงเรียบร้อยล่ะ  ครูบอกว่า อยู่ในห้องเงียบๆ นะ  เดี๋ยวครูมา  รายงานข้อมูลเขตก่อนนะ  เกือบหกโมงเย็น  ชาวดอย ผู้ปกครองเด็กมาถาม  ครูทำไมวันนี้เด็กไม่กลับบ้าน  แหะๆๆ  ครูทำงานเพลิน  ลืมเคาะระฆัง  กรรมเด็กดอยอีกล่ะ  ใสซื่อ จริงๆๆ เลย
เรือหางยาว
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 

ไม่ว่า..เรือจ้าง..เรือแจว..หรือเรือ หางยาว..เรือทุกลำย่อมต้องมีหน้าที่ของตนเองเสมอ..ขับเคลื่อนส่งผู้โดยสารเพื่อสู่ฝั่งที่หมาย..เฉกเช่น คนที่เดินทางแข่งกับเวลา..
                     ก้าวสั้นต้องช้าและล้าหลัง....
                     แต่คน..ยังต้องเดินทางแข่งกับเวลา..
                     ถึงจะก้าวสั้น..หรือก้าวยาว..
                     ย่อมถึงที่หมายเช่นกัน.....

                     ขอเอาใจช่วย..ให้ก้าวต่อไปอย่าหยุดยั้ง..แล้ววันหนึ่ง..ความภาคภูมิใจ..ก็จะกลับมาหาท่านแน่นอน...

                     เรือหางยาวในเมืองเอง..อยู่ในรูปแหละเดาเอาเอง...

                    

 

 

ดอกหญ้า
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ  คุณเรือหางยาว
ที่มาร่วมแลกเปลี่ยน
ทุกสิ่งทุกอย่างมีหน้าที่ของตัวเอง
ขอให้ทุกสิ่งทำหน้าที่ของตนอย่างมีควาสุข