สัตว์ มันตาย โดยไม่รู้ เรื่องอยู่-ตาย
จึงไม่มี เรื่องวุ่นวาย ให้เวียนหัว
แต่ละตัว มีเรื่องตาย เฉพาะตัว
ไม่พันพัว กันยุ่งยาก มากเรื่องราว
คน เราตาย หลงรู้เฟื่อง เรื่องอยู่-ตาย
เกิดปัญหา มากมาย ฝ่ายดำขาว
หาเกียรติให้ คนตาย จ่ายเกรียวกราว
กลายเป็นข่าว คนตาย ขายคนเป็น
มนุษย์ ตาย หลังรู้เฟื่อง เรื่องเกิด-ตาย
จึงยิ้มตาย เหมือนไม่ตาย ไม่ยากเข็ญ
ตายสงบ ตายไม่เปลือง ตายเรื่องเย็น
สมเชิงเช่น มนุษย์ได้ ใจสูงจริง ฯ
คัดจากหนังสือ “ธรรมะในฐานะวัฒนธรรม” พุทธทาส อินทปัญโญ หน้า ๑๖๙
ซึ่งคัดจากหนังสือ “อสีตสังวัจฉรายุศมานุสรณ์” จากพุทธทาส ภิกขุ หน้า ๗๕๓
