จิตวิณญาณในการทำงาน เป็นบทความในวารสารโรงพยาบาลวังน้ำเขียว

สวัสดีค่ะพี่ ๆ น้องๆ ทุกคนค่ะ ช่วงนี้โรงพยาบาลเราดูยุ่ง ๆชอบกล (พี่คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้) หลายคนไม่รู้บทบาทหน้าที่ของตนเอง หลายคนรู้แต่ไม่ทำ หลายคนทำทั้งๆ ที่ไม่ใช่หน้าที่ จนกระทั่งท่านผ.อ. ต้องออกมาพูดเรื่องหน้าที่กับความรับผิดชอบในวันประชุมประจำเดือน ฟังแล้วรู้สึกอายจัง โตกันมาจนป่านนี้ (หมาเลียตูดไม่ถึง) ยังต้องมีใครมาพูดให้เราฟังเรื่องหน้าที่ กับ ความรับผิดชอบ  ดังนั้น วันนี้พี่ขอพูดคุยกับทุกคนเกี่ยวกับเรื่องจิตวิญญาณในการทำงาน   แต่ก่อนอื่นขอเล่าเกี่ยวกับลักษณะของคนในองค์กรให้พวกเราฟังก่อนนะค่ะ ซึ่งโดยทั่วๆ ไปแล้วคนเราจะมีอยู่ 3 ลักษณะ

1.    ลักษณะปิด ไม่ค่อยชอบออกสังคม ชอบอยู่เงียบๆ เฉยๆ ไม่ค่อยแสดงออก ฯลฯ

2.    ลักษณะเปิด ชอบแสดงออก ชอบการมีส่วนร่วม กล้าพูด กล้าทำ     ร่าเริง ฯลฯ

3.    ลักษณะปรับ สามารถปรับตัวตามสถานการณ์

แล้วพวกเราล่ะ มีลักษณะอย่างไร  ปิด  เปิด หรือปรับ คงไม่ใช่ลักปิดลักเปิดหรอกนะคะซึ่งลักษณะที่เหมาะสมของคนเราคงไม่ต้องบอกนะคะว่าเป็นอย่างไร  ใครปิดมากไปก็เปิดขึ้นอีกหน่อย  ใครเปิดมากไปก็ปิดอีกนิด (ที่พูดนี่หมายถึงบุคลิกลักษณะนะจ๊ะ  ไม่ใช่เสื้อผ้า เดี๋ยวจะเข้าใจผิด อยากเป็นคนเปิด  กลายเป็นโป๊ไปเลย)

ส่วนจิตวิญาณในการทำงานนั้น นะคะมีอยู่ด้วยกัน 6 ระดับ

จิตวิญญาณในระดับที่สูงที่สุด ก็คือ ทำในสิ่งที่ควรทำ ทั้ง ๆ ที่มันมิใช่หน้าที่ของเรา เช่น เห็นเศษขยะหล่นอยู่ที่พื้นเราก็เก็บ  เห็นก๊อกน้ำไม่ปิดเราก็ปิดซะ โดยไม่ได้คิดว่ามันเป็นหน้าที่ของเจ้าสามช่า  หรือ เห็นคนไข้รอนาน เดินเก้ ๆ กัง ๆ ก็ถามไถ่ โดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้ากิ๊ก (อีกแล้ว) ประชาสัมพันธ์มาเป็นคนถาม หากใครทำได้ดังนี้ ข้าน้อยขอซูฮกจริง ๆ เพราะท่านคือผู้ที่มีจิตวิญญาณในการทำงานในระดับสูงที่สุดจริง ๆ นะจะบอกให้ !!

จิตวิญญาณในระดับรองลงมาก็คือ ทำในสิ่งที่ต้องทำ ซึ่งสิ่งที่ต้องทำนี้ก็ถูกกำหนดไว้ใน J.D.  (Job description ก็คือ คำบรรยายลักษณะงาน ไม่ใช่ เจดีย์กลางน้ำที่ไหนนะจ๊ะ)  ของแต่ละหน่วยงานแล้ว สรุปง่ายๆ ก็คืองานประจำของแต่ละคนนั่นแหละจ้า

จิตวิญญาณในระดับถัดไป คือ ทำในสิ่งที่บอกให้ทำ  ทั้ง ๆ มันเป็นความรับผิดชอบของเราแต่เราก็ไม่ทำ  ต้องให้หัวหน้าบอกเราจึงทำ เฮ้อ!  คุ้นๆ ไหมจ๊ะ อารมณ์แบบนี้ แถมบางคนบอกให้ทำแล้วก็ยังทำผิด ดูต้นไม้โรงพยาบาลเราเป็นตัวอย่าง ให้ตัดแต่ง เล่นตัดซะโกร๋นเลย

จิตวิญญาณในระดับขี้เหล่ลงไปอีกได้แก่ ทำในสิ่งที่ขู่ให้ทำ พวกนี้เจ็บแสบไม่เบา สร้างความเบื่อหน่ายให้กับหัวหน้าเป็นอย่างยิ่ง

จิตวิญญาณในระดับที่โหลยโท่ยลงไปอีก ก็คือ ทำในสิ่งที่บังคับให้ทำ  ขู่ก็แล้วมันก็ยังไม่ยอมทำ ต้องบังคับคุณท่านถึงจะทำ แล้วอย่างนี้ (ผ.อ.) จะจ้างมันไว้ทำเผือกอะไรล่ะ

และจิตวิญญาณในระดับที่สุดของที่สุดของความโหลยโท่ย ก็คือ ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ พวกนี้สร้างความปั่นปวนให้กับหน่วยงานมากที่สุด เป็นพวกที่เราเรียกว่าโง่แล้วยังอวดฉลาด หน่วยงานไหนมีคนแบบนี้เก็บไว้เยอะๆ ก็คง..... เข้าสักวัน

เมื่อรู้กันแล้วอย่างนี้ ลองทบทวนพฤติกรรม  จิตวิญญาณในการทำงานของพวกเราดูนะคะว่า  “พวกเรามีจิตวิญญาณกันในระดับใด”  แต่สิ่งที่พวกพี่อยากเห็นก็คือ ทำในสิ่งที่ต้องทำ โดยคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทำ  นั่นแหละจึงจะเรียกว่ามีจิตวิญญาณในการทำงานในระดับสูงที่สุดจริงๆ

                                                                                                                พี่อ้อ นุชนารถค่ะ!!