การที่ออกเดินทางไปก่อนคนอื่น นอกจากจะแบกสัมภาระของตนเอง ต้องเผชิญกับพายุของปัญหา และบุกเบิกฝ่าฟันขวากหนามนานา ต้องใช้ปัญญาและควบคุมสติไม่ให้หลุดออกไปไกล เรียกกลับคืนมาได้ให้ทันท่วงทีกับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตลอดเวลา
เมื่อมีมิตรสหายออกเดินทางตามมา หลายๆครั้งที่หยุดรอพวกเขา ประคับประคองพวกเขา แบ่งปันสัมภาระอาหารการกิน ช่วยเหลือเกื้อกูลพวกเขา....จนตัวเองไม่ได้เดินหน้า
คิดจะออกเดินทางต่อไป กระเตงสัมภาระขึ้นหลังทีไร ก็อดที่จะเหลียวหลังไม่ได้ทุกที และทุกครั้งทุกที ก็ต้องผวาไปฉุดพวกเขาไม่ให้เพลี่ยงพล้ำ เดินหลงทางออกไป ปากก็จะตะโกน มือก็คอยขวักเรียก
ไม่ได้เลือกกระทำแบบนี้กับใคร แบ่งปันกันไปถ้วนหน้า เท่าที่ปัญญา เวลา จะเอื้อให้ได้ ขึ้นอยู่กับ จริต เจตนา จะมีมาตรงกันหรือไม่ มีความจริงใจเพียงใด แลกเปลี่ยน หรือว่า ได้เปรียบเสียเปรียบกันอย่างไร
เมื่อพวกเขาหลับ ตัวเรา ก็กลับมาส่องดูตน ในกมลสันดานที่ไม่เคยหยุดอยู่นิ่ง คิด แล้วทำ เรื่อยไป นำไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่ตนและผู้อื่นเสมอ.....
*****
อย่างเช่น เมื่อวานนี้ เหตุเกิดในที่ประชุม ติดตามผลงานแห่งหนึ่ง ที่หัวหน้ากลุ่มสาระฯ ต้องไปร่วมการติดตามผล รายงานผลงานที่ได้จัดทำ
ซึ่งมีมิตรสหายรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน และรุ่นน้อง ได้มาขอความช่วยเหลือ ด้วยมีความสนใจผลงาน...ที่วางโชว์ และขอคัดลอกไฟล์ไปอย่างหนาแน่น
ครูอ้อยไม่ได้หวงแหนแต่อย่างใด ด้วยความเชื่อมั่นว่า...ในเมื่อคิดได้ ทำได้ มา 1 ครั้ง ครั้งต่อไป ก็ย่อมคิดได้...ไม่มีวันหมดสิ้น
*****
สวัสดีตอนเช้าค่ะ
สวัสดีค่ะน้องสาว .... อังคณา สืบเนียม
ครูอ้อยขอขอบคุณ กำลังใจ ที่ส่งมาให้ ไม่รู้ลืมเลยค่ะ
วันนี้ ขอพักผ่อน พรุ่งนี้ จะลุกขึ้นมาคิดใหม่ ทำใหม่ แต่หัวใจเดิมค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ
ผมมีความคิดอย่างนี้ครับว่า
มองไปข้างหน้าให้มาก แล้วคนข้างหลังก็จะตามมาเองครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะท่านผอ....small man
ครูอ้อยก็เคยคิดแบบนี้ และจะคิดแบบนี้ ต่อไปแล้วล่ะค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ