ไม่รู้ไม่ชี้ ในกรณี ที่รวยลาภ
เพราะได้ทราบ ความจริง ทุกสิ่งสรรพ์
ล้วนแต่เป็น อนิจจัง ไปทั้งนั้น
ช่างหัวมัน อย่าพะว้า ให้บ้าใจ ฯ

          ไม่รู้ไม่ชี้ ในกรณี ที่พลาดลาภ
เป็นเพราะบาป ก่อนแท้ แก้ไม่ไหว
ไปตามกฎ อนิจจัง ช่างมันปะไร
ช่างหัวมัน อย่าเยื่อใย ให้พะวัง ฯ

          ไม่รู้ไม่ชี้ ในกรณี ที่สิ้นลาภ
เป็นเพราะบาป กรรมแท้ แต่หนหลัง
ทุกสิ่งไหล ไปตามฤทธิ์ อนิจจัง
ดันทุรัง ไปฝืนฝ่า เป็นบ้าเอง ฯ

          รู้จักพระ อนิจจัง อย่างชัดแจ้ง
ไม่ขัดแย้ง บ้าระห่ำ ทำโฉงเฉง
เกิดอะไร ล้วนทำใจ ให้ครื้นเครง
ทุกข์ดับเอง เพราะเห็นพระ อนิจจัง ฯ


          คัดจากหนังสือ “ธรรมะในฐานะวัฒนธรรม”  พุทธทาส อินทปัญโญ   หน้า ๖๗
ซึ่งคัดจากหนังสือ “อสีตสังวัจฉรายุศมานุสรณ์” จากพุทธทาส ภิกขุ  หน้า ๕๗๖